Szukaj

Autyzm w szkole

Autyzm, ZA, ASD, uczeń z niepełnosprawnością intelektualną – IPET, umiejętności społeczne, rewalidacja, zaburzenia integracji sensorycznej SI, zajęcia kompensacyjno-korekcyjne, wyrównawcze, logopedyczne, edukacja emocji, asystent, scenariusze, instrukcje, schematy, zabawy, metody, gry, pomoc, rozwój

Tag

# kompensacja

Cele zajęć kompensacyjno-korekcyjnych dla uczniów edukacji wczesnoszkolnej

Cele programu zajęć kompensacyjno-korekcyjnych dla uczniów edukacji wczesnoszkolnej

Założenia programu

„Nabycie umiejętności czytania, pisania i liczenia w pierwszych latach nauki szkolnej umożliwia zdobywanie wiedzy na kolejnych etapach kształcenia, rozwija intelektualnie, dostarcza przeżyć emocjonalnych i estetycznych oraz przygotowuje do uczestnictwa w życiu społecznym i kulturalnym. problemem staje się sytuacja, gdy uczeń, mimo znacznego wysiłku własnego, rodziców i nauczycieli, nie może posiąść tych umiejętności w stopniu odpowiednim do jego wieku i rozwoju umysłowego. Continue reading „Cele zajęć kompensacyjno-korekcyjnych dla uczniów edukacji wczesnoszkolnej”

Reklamy

Percepcja słuchowa – mowa dźwięków

Percepcja słuchowa ćwiczenia ujęte w programie zajęć kompensacyjno-korekcyjnych dla uczniów edukacji wczesnoszkolnej:

Continue reading „Percepcja słuchowa – mowa dźwięków”

Zajęcia korekcyjno – kompensacyjne

books-36753_640

Termin ćwiczenia korekcyjno – wyrównawcze zawiera w swej treści elementy pracy korekcyjnej tj. usprawnianie deficytów rozwojowych (z łac. correctus – poprawiony) i wyrównywanie braków w wiadomościach oraz umiejętnościach szkolnych.

Zamiennie stosujemy nazwę ćwiczenia (zajęcia) korekcyjno – kompensacyjne. Kompensacja (z łac. compensatio – wyrównanie) może być rozumiana jako wyrównanie braków lub też zastąpienie jakiegoś braku innym czynnikiem, a także jako wspieranie rozwoju funkcji zaburzonej przez sprawną lub mniej zaburzoną.

Cele pracy korekcyjno – kompensacyjnej

Do podstawowych celów pracy korekcyjno – kompensacyjnej można zaliczyć:

  • Usprawnienie zaburzonych procesów psychomotorycznych istotnych w opanowaniu umiejętności czytania i pisania.
  • Ćwiczenia sprawności czytania i pisania.
  • Oddziaływanie psychoterapeutyczne ogólnie uspokajające, a równocześnie aktywizujące dzieci.

Do najważniejszych szczegółowych celów pracy korekcyjno – kompensacyjnej zaliczamy:

  • Konieczne wszechstronne ćwiczenia zaburzonych funkcji analizatora wzrokowego, słuchowego i kinestetyczno – ruchowego.
  • Stosowanie ćwiczeń usprawniających analizę i syntezę słuchową i wzrokową, a także sprawność ruchową i koordynację wzrokowo – ruchową.
  • Ćwiczenia usprawniające trudności w czytaniu i pisaniu uczniów z ryzykiem dysleksji.
  • Rozbudzaniem motywacji do pracy nad wyrównywaniem braków.

Warto zwrócić uwagę na fakt, że jeśli dziecko ma przyznane np. tylko 2 godziny zajęć rewalidacyjnych – prócz nich możemy skorzystać z zajęć korekcyjno – kompensacyjnych – i jeszcze (plus) zajęcia wyrównawcze, które też się należą w ramach orzeczenia o kształceniu specjalnym. Można w ten sposób uzbierać sporo dodatkowych godzin. Mój syn (ASD) korzystał od II klasy szkoły podstawowej z 3 godzin zajęć kompensacyjno – wyrównawczych co zaowocowało lepszymi ocenami. Mogłam dobrać ich więcej – ale to wystarczyło by wyrównywać tempo i dostosować się do wymogów programowych przez cały rok szkolny zwłaszcza, że nauczycielka świetnie sobie z nim radziła.

Jeśli chodzi o korektę mowy w przypadku dzieci dotkniętych autyzmem wybierajmy tylko profesjonalistów – tak z mojego doświadczenia.

Ustawowo

Ad 1

Zajęcia korekcyjno – kompensacyjne organizuje się dla uczniów z zaburzeniami i odchyleniami rozwojowymi lub specyficznymi trudnościami w uczeniu się (paragraf 11 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno – pedagogicznej w publicznych przedszkolach szkołach i placówkach). Liczba uczestników nie może przekraczać 5.

Ad 2

Nauczyciele i specjaliści zatrudnieni w szkole zobligowani są do rozpoznania potrzeb rozwojowych i edukacyjnych uczniów oraz udzielania im wsparcia po stwierdzeniu takiej potrzeby. Potrzeba taka może również wynikać z zaleceń zawartych w opinii poradni psychologiczno – pedagogicznej dotyczącej ucznia lub zaleceń zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego lub o potrzebie kształcenia indywidualnego.

Pomoc psychologiczno – pedagogiczna w szkole jest udzielana także z inicjatywy

  1. ucznia;
  2. rodziców ucznia;
  3. dyrektora przedszkola, szkoły i placówki;
  4. pielęgniarki środowiska nauczania i wychowania lub higienistki szkolnej;
  5. asystenta edukacji romskiej;
  6. pomocy nauczyciela;
  7. pracownika socjalnego;
  8. asystenta rodziny;
  9. kuratora sądowego.

Warunkiem uczestnictwa ucznia w zajęciach dydaktyczno – wyrównawczych i zajęciach korekcyjno – kompensacyjnych jest zatem rozpoznanie takiej potrzeby u ucznia.

Po rozpoznaniu potrzeb ucznia nauczyciel, wychowawca grupy lub specjalista pracujący z uczniem zobowiązany jest do niezwłocznego udzielenia pomocy psychologiczno – pedagogicznej, w zakresie swoich kompetencji, w trakcie bieżącej pracy z uczniem, informując o tym wychowawcę klasy lub inną osobę, wyznaczoną przez dyrektora szkoły do realizacji zadań związanych z organizacją i koordynowaniem pomocy psychologiczno – pedagogicznej.

Ad 5

Podstawą do objęcia ucznia pomocą psychologiczną w formie zajęć korekcyjno – kompensacyjnych jest rozpoznanie takiej potrzeby u ucznia, przez nauczyciela i specjalistę w szkole. Potrzeba objęcia ucznia ww. formą pomocy psychologiczno – pedagogicznej w szkole z uwagi na występujące u ucznia zaburzenia i odchylenia  rozwojowe lub specyficzne trudności w uczeniu się, może być również wskazana w opinii poradni psychologiczno – pedagogicznej lub orzeczeniu albo opinii wydanych przez zespół orzekający działający w publicznej poradni psychologiczno – pedagogicznej.

źródło: strony: szkołabezbarier.com, maciejorzechowski.pl

Kompensacyjne uczenie się dzieci ze Spektrum Autyzmu i Zespołem Aspergera – koszty poznawcze

WP_20150228_10_47_43_Pro
w afrykarium

Profesor Uta Frith od kilkunastu lat zajmuje się badaniami nad autyzmem, twierdzi, że każde dziecko dotknięte schorzeniem neurologicznym ponosi koszty związane z oddziaływaniem edukacyjnym. Mam na myśli nie koszty materialne, lecz nakłady poznawcze, jakich wymaga uczenie się. Nie powinniśmy np. oczekiwać, że dla osoby, która stara się stosować wyuczone z trudem reguły prowadzenia grzecznej rozmowy, konwersacja będzie równie łatwa jak dla kogoś, kto reguły te zinternalizował już dawno i to dzięki intuicyjnemu uczeniu się. Tak rozmowa może być niebywale stresująca. Weźmy inny przykład.

Jeżeli człowiek z zespołem Aspergera idzie na przyjęcie, żeby sprawić innym przyjemność, i udaje mu się gawędzić z gośćmi, nie oznacza to, że „jeśli tylko zechce, to potrafi” i że od tej pory już zawsze powinien przyjmować zaproszenia. Jakaś drobna komplikacja, zaabsorbowanie czymś innym, lekka niedyspozycja czy odejście od rutynowego scenariusza mogą wprowadzić zamęt nawet w dobrze przetrenowane interakcje społeczne. Jest to szczególnie przykre dla tych osób, którym bardzo zależy na zadowalaniu innych i którym na ogół udaje się dobrze kamuflować.

Kompensacja

Kompensacyjne uczenie się warte jest swojej ceny, ale jego koszty trzeba jakoś pokryć. Z edukacją kompensacyjną najlepiej radzą sobie osoby o znacznych zasobach poznawczych. Stać je na poniesienie kosztów poznawczych i uczenie się może im przychodzić łatwo i szybko. Mimo trudnych początków, związanych z zaburzonym rozwojem mózgu kompensacja zostaje w końcu osiągnięta. Przypadki osób z zespołem Aspergera, którym udaje się odnieść sukces, pokazują, że brak pewnych mechanizmów mózgowych można jednak zrównoważyć. Wymaga to wiele czasu i wysiłku, ale jest wykonalne.

Pewne koszty poznawcze ponoszą też ludzie zajmujący się osobami dotkniętymi autyzmem. Bardzo wiele wysiłków związanych z porozumiewaniem się spada na ich barki. To oni muszą podkreślać to, co istotne i uważnie rozwijać temat. Aluzje i uniesiona brew raczej nie będą wystarczającymi wskazówkami. W związku z tym osoby, które cechuje naturalna skłonność do pedanterii i sztywnego trzymania się reguł, mają na starcie przewagę nad tymi, którzy z natury skłaniają się ku lekceważeniu reguł. Jeśli w relacjach z osobą dotkniętą autyzmem jest się pedantycznym, cierpliwym i kładzie się wręcz przesadny nacisk na istotne kwestie, działa się wyłącznie dla jej dobra, nie zaś przeciw niej.

Nie należy też stronić od pochwał. Osoba z autyzmem, która rozwinie wiele kompensacyjnych zdolności, może zwykle liczyć na mniej współczucia niż taka, która nic nie mówi i jest całkowicie wycofana. Można się spotkać z uwagami w rodzaju: „Nie może mieć autyzmu – przecież patrzy w oczy i mówi do mnie”. Podobnie słyszy się czasem: „Ona nie może mieć dysleksji” – przecież czyta książkę!”. W obu przypadkach pozory mogą mylić. Fakt, że zaszło kompensacyjne uczenie się, nie oznacza, że upośledzenie znikło. Pochwały są jak najbardziej zasłużone. Wyobraźmy sobie, jak trudno musi być podczas rozmowy z innym człowiekiem w świadomy sposób dochodzić do tego, co może on myśleć, wiedzieć i sądzić! Taka praca wymaga ogromnego wysiłku, a to może oznaczać niedobór zasobów na poradzenie sobie z nagłym stresem. Cała konstrukcja wyuczonych reguł społecznych może runąć, jeśli wydarzy się coś nieprzewidzianego (Frith, 2015).

Dodam, że terapia mojego autystycznego Piotrka – jeśli oprócz mowy można nazwać terapią, polegała na kompensacji czyli „uzupełnianiu” braków w domu i szkole. Jeśli trafi się wam wyrozumiały nauczyciel to z powodzeniem dacie radę a –  nawet jeśli nie, to też dacie radę . . .

źródło: Uta Frith: „Autyzm Wyjaśnienie tajemnicy”, GWP, Sopot 2015

Blog na WordPress.com.

Up ↑