W październiku 2013 roku czasopismo Neurologii opublikowało sprawozdanie ze spotkania pod patronatem National Institutes of Neurological Disordes and Stroke (NINDS, Krajowy instytut ds. Zaburzeń Neurologicznych i Udarów), w trakcie którego dokonano przeglądu i omówienia powiązań między autyzmem, padaczką i niepełnosprawnością intelektualną (ID).
Stwierdzono, że ryzyko padaczki u osób z ASD oraz z ID wynosiło 21%, natomiast u osób z samym tylko ASD było 8%. Co więcej, napady, które zaczynały się w populacji ASD po 12. roku życia, z większym prawdopodobieństwem przeciągały się do dorosłości niż napady występujące w innych populacjach z padaczką.
Uważa się, że okresami największego ryzyka pojawienia się napadów padaczkowych są wczesne dzieciństwo i późna adolescencja. Choć najczęściej odnotowuje się napady częściowe złożone, u osób z ASD mogą pojawić się ich rozmaite typy, w tym napady duże motoryczne (fr. grand mal), miokloniczne, małe (fr. petit mal) i drgawki gorączkowe. Na podstawie innych uzyskanych danych można również stwierdzić, że większość napadów związanych z ASD pojawia się po 12. roku życia, a 30% z nich – przed 20. rokiem życia (Rossi i in.,1995).
Mimo, że zaburzenia drgawkowe mogą występować zarówno u osób neurotypowych jak i osób z ASD, to jednak stosunkowo rzadko wskazywano na ich związek z bólem i dyskomfortem. Jeśli pojawiał się ból związany z drgawkami, zaliczany był on do jednej z trzech kategorii padaczkowych:
- Napadowy ból głowy.
- Napadowy ból brzucha.
- Bolesne drgawki (PSS).
Te ostatnie łączą się z ostrym i intensywnym bólem (takim jak uczucie pieczenia, ból kłujący, ból pulsujący lub poczucie rozrywania mięśni), zlokalizowanym po tej samej lub przeciwnej stronie ciała co ognisko padaczkowe. Ból wraz z towarzyszącymi mu grymasami twarzy lub krzykiem może być powszechną manifestacją PSS. Niedawno opracowane dane wskazują, że PSS występuje w około, 0,6% przypadków lekoopornej częściowej padaczki i u 1,5% pacjentów z atakami somatosensorycznymi (Montavont i in., 2015).
Ostatnie badania sugerują, iż drugorzędowa kora somatosensoryczna (SII) oraz tylna część wyspy są w stanie wyzwolić wrażenie bólu w trakcie ataku padaczkowego. Co więcej, okazało się, że są to jedyne obszary w mózgu człowieka, których stymulacja wyzwala ostry ból, a ich ogniskowe uszkodzenie prowadzi do selektywnych deficytów bólu i jest źródłem bólu neuropatycznego (Gracia-Larrea, 2012). Jeżeli weźmiemy to pod uwagę, okaże się, że możliwe jest błędne zdiagnozowanie napadowego bólu zlateralizowanego jako bólu o podłożu psychogennym lub behawioralnym albo jako bólu korzeniowego. Ponadto występujące objawy mogą być jedyną manifestacją ataków padaczkowych w obrębie kory wieczkowo-wyspowej (ang. opercular-insular cortex). Ważne jest, by wziąć pod uwagę padaczkowe pochodzenie tych objawów oraz, jeśli będzie to wskazane, wdrożyć odpowiednie badania, postępowanie i leczenie lekami przeciwdrgawkowymi (dr n. med. Margaret L. Bauman, 2018).
źródło: S. M. Edelson, J. B. Johnson, Zachowania autoagresywne w autyzmie…, Harmonia Universalis, Gdańsk 2018
