Szukaj

Autyzm w szkole

Autyzm, ZA, ASD – rewalidacja, IPET, zajęcia, rozwijanie umiejętności społecznych, zaburzenia SI, logopedia, edukacja, emocje, asystent, metody, sposoby, gry i zabawy…

Tag

#wymagania

Kryteria wymagań edukacyjnych w praktyce – przedmioty i trudności

beznazwy
Banksy

Dostosowanie wymagań to zastosowanie sformułowanych wymagań edukacyjnych, takich kryteriów, które uwzględniają możliwości i ograniczenia, a więc dysfunkcje oraz mocne strony rozwoju i funkcjonowania dziecka. Wymagania te powinny być dostosowane do indywidualnych potrzeb edukacyjnych i rozwojowych oraz możliwości psychofizycznych ucznia, w każdym czasie – zaraz po uzyskaniu przez nauczyciela informacji, że uczeń posiada opinię, orzeczenie lub jest objęty pomocą psychologiczno – pedagogiczną w szkole. Wymagania dla tych uczniów muszą być określone także na poszczególne stopnie (oceny) szkolne. Kryteria ocen przeważnie  zamieszczane są na stronach internetowych szkół. Tam po kryteriach ogólnych ocen, są przedstawiane sposoby oceniania uczniów z dysfunkcjami. Podstawowym celem dostosowania wymagań jest wyrównanie szans edukacyjnych uczniów oraz zapobieganie wtórnym zaburzeniom sfery emocjonalno – motywacyjnej.

Nie istnieje katalog zawierający możliwości dostosowania wymagań edukacyjnych do indywidualnych potrzeb psychofizycznych i edukacyjnych ucznia, u którego stwierdzono specyficzne trudności w uczeniu się, uniemożliwiające sprostanie tym wymaganiom. Poradnia daje wskazania ogólne na podstawie badań diagnostycznych, zaś nauczyciele konkretyzują je w ciągu bezpośredniej pracy z dzieckiem.

Zatem nauczyciel stosujący wobec ucznia np. z dysleksją rozwojową łagodniejsze kryteria oceniania w zakresie tych sprawności i umiejętności, które sprawiają mu szczególne problemy, ma prawo wymagać od niego większego wkładu pracy w porównaniu z innymi uczniami. Stwierdzenie dysfunkcji nie zwalnia uczniów z obowiązków szkolnych. Przeciwnie: uczeń taki powinien wykazać się samodzielną pracą, wykonywać dodatkowe zadania i ćwiczenia, zalecone specjalnie dla niego, które pomogą mu w przezwyciężeniu trudności.

„Kiedy rodzic otrzymuje opinię i przynosi ją do szkoły, wtedy powinno dojść do kontraktu miedzy rodzicami, wychowawcą i dzieckiem. Na tej podstawie nauczyciel nie powinien oceniać ilościowo ale jakościowo. A więc nie postawi którejś z rzędu jedynki za błędy w dyktandzie, ale napisze: „zrobiłeś błędy takich a takich rodzajów”. Dziecko otrzyma potem od nauczyciela partię cwiczeń, które mają te błędy eliminować. I wtedy rodzice i dziecko na podstawie tego kontraktu powinni się czuć odpowiedzialni za wykonanie tego zadania. Wówczas widać, że dziecko pracuje nad konkretnymi problemami, a nie jest jakimś uprzywilejowanym uczniem w klasie. Koledzy nie będą zazdrościć dyslektykowi tego, że zamiast złej oceny dostał przydział pracy, który ma wykonać w tym tygodniu. Będzie sprawdzany i odpytywany. Jest to więc rozwiązanie pożądane i sprawiedliwe. Może się jednak zdarzyć i tak, że rodzicom i dziecku nie będzie się chciało pracować. W tej sytuacji nauczyciel powinien odłożyć opinię i powiedzieć, że będzie ją honorował dopiero wtedy, gdy stwierdzi, że kontrakt będzie realizowany. Wymagania wobec ucznia nie mają być obniżane, ale dostosowane do jego możliwości. To bardzo istotna różnica”. – prof. Marta Bogdanowicz, przewodnicząca Polskiego Towarzystwa Dyslektycznego.

Autyzm

Autyzm zgodnie z definicją należy do zaburzeń rozwojowych i to właśnie zaburzenia rozwojowe powinny stanowić podstawę do ustalania  kryteriów wymagań edukacyjnych. Autyzm należący do tej grupy zaburzeń, charakteryzuje się m. in. zniekształceniem funkcjonowania społecznego, poznawczego, ruchowego i językowego. Podkreślić należy problemy z funkcjami wykonawczymi, z planowaniem i zaburzeniami integracji sensorycznej. Myślenie tych dzieci charakteryzuje: konkretyzm i mała samodzielność. Często uczą się „na pamięć” bez zrozumienia treści. Ich trudności nasilają się wraz z pokonywaniem kolejnych poziomów edukacji. W przypadku tych dzieci konieczne jest dostosowanie programu zarówno w zakresie formy, jak i treści wymagań, program szkoły ogólnodostępnej jest dla nich trudny, a przede wszystkim zbyt szybko realizowany. W zasadzie tylko w tej grupie uczniów możemy mówić o obniżeniu wymagań pamiętając jednak, że obniżenie kryteriów jakościowych, nie może zejść poniżej podstawy programowej.

Ogólne wymagania co do formy:

  • omawianie niewielkich partii materiału i o mniejszym stopniu trudności
  • pozostawienie więcej czasu na jego utrwalenie podawanie poleceń w prostszej formie
  • unikanie trudnych, czy bardzo abstrakcyjnych pojęć
  • częste odwoływanie się do konkretu, przykładu
  • unikanie pytań problemowych, przekrojowych
  •  wolniejsze tempo pracy
  • szerokie zastosowanie zasady poglądowości
  • odrębne instruowanie dzieci
  • zadawanie do domu tyle, ile dziecko jest w stanie wykonać samodzielnie.

JĘZYK POLSKI

Trudności:

  • słabe oceny pomimo starań i wysiłków ucznia
  • trudności w pisaniu i czytaniu (trudności z kojarzeniem określonych dźwięków – głosek, z odpowiadającymi im symbolami – literami)
  • trudności w rozumieniu czytanych treści
  • trudności w samodzielnym wypowiadaniu się, formułowaniu wniosków i sądów, w uogólnianiu, myśleniu symbolicznym (abstrakcyjnym)
  • niski poziom rozwoju słowno – pojęciowego (odpowiada wcześniejszej fazie rozwoju
  • ubogie słownictwo, wadliwa struktura gramatyczna wypowiedzi ustnych i pisemnych
  • słabsza sprawność manualna (rysunki, pismo maja niski poziom graficzny)
  • słaba umiejętność stosowania konwencjonalnych sposobów zapamiętywania
  • duże problemy z przywoływaniem z pamięci odległych partii materiału (słaba pamięć długotrwała, operacyjna)
  • trudności z selekcją i wychwyceniem myśli przewodniej w długich tekstach
  • wolne tempo procesów umysłowych i działania

Sposoby dostosowywania wymagań edukacyjnych:

  • zmniejszenie ilości, stopnia trudności i obszerności zadań
  • dzielenie materiału na mniejsze partie, wyznaczanie czasu na ich opanowanie i odpytywanie
  • wydłużanie czasu na odpowiedź, przeczytanie lektury
  • wprowadzanie dodatkowych środków dydaktycznych np. ilustracje, ruchomy alfabet
  • odwoływanie się do znanych sytuacji z życia codziennego
  • formułowanie pytań w formie zadań o prostej konstrukcji powołujących się na ilustrujące przykłady
  • częste podchodzenie do ucznia w trakcie samodzielnej pracy w celu udzielania dodatkowej pomocy, wyjaśnień
  • zajęcia w ramach zespołu dydaktyczno – wyrównawczego, gdzie szczególnie u młodszych dzieci, należy oprócz wyjaśniania bieżących zagadnień programowych usprawniać funkcje poznawcze (procesy intelektualne), zajęcia dodatkowe są niezbędne, ponieważ dziecko nie jest w stanie opanować tych umiejętności tylko dzięki pracy na lekcji i samodzielnej nauce własnej w domu
  • należy zezwolić na dokończenie w domu niektórych prac wykonywanych na lekcjach
  • dyktanda przeprowadzać indywidualnie w wolniejszym tempie, gdyż dzieci te często nie nadążają za klasą
  • potrzeba więcej ilości czasu i powtórzeń na opanowanie materiału

JĘZYKI OBCE

Trudności:

  • trudności z prawidłową wymową
  • trudności w zapamiętywaniu i/lub odtwarzaniu treści, słówek, zdań
  • trudności w swobodnym wypowiadaniu się na określony temat
  • trudności w poprawnym czytaniu i pisaniu
  • problemy z gramatyką
  • wolne tempo pracy

Sposoby dostosowania wymagań edukacyjnych:

  • zmniejszenie ilości słówek do zapamiętania
  • pozostawienie większej ilości czasu na ich przyswojenie
  • odpytywanie po uprzedzeniu, kiedy i z czego dokładnie uczeń będzie pytany
  • wymagania w wypowiadaniu się na określony temat ograniczyć do kilku krótkich, prostych zdań

MATEMATYKA, FIZYKA, CHEMIA

Trudności:

  • trudności w selekcji i wybraniu najważniejszych treści (tendencja do pamięciowego uczenia się wszystkiego po kolei
  • problem z zapamiętywaniem dat, nazwisk, nazw, miejscowości
  • nieumiejętność przekrojowego wiązania faktów i informacji
  • wolne tempo pracy, nienadążanie (niekompletne notatki)

Sposoby dostosowania wymagań edukacyjnych

  • w związku z dużym problemem selekcji i wyborze najważniejszych informacji z danego tematu można wypisać kilka podstawowych pytań, na które uczeń powinien znaleźć odpowiedź czytając dany materiał (przy odpytywaniu prosić o udzielenie na nie odpowiedzi). Podobnie postępować przy powtórkach
  • pozostawianie większej ilości czasu na przygotowanie się z danego materiału (dzielenie go na małe części, wyznaczanie czasu na jego zapamiętanie i odpytywanie)
  • nie stosować krótkich „pięciominutowych” kartkówek i nagłego/niespodziewanego wyrywania do odpowiedzi (myślenie obrazami, konwertowanie/przetwarzanie obrazów na słowa zajmuje więcej czasu dziecku z autyzmem

MUZYKA, WF, PLASTYKA, TECHNIKA

Trudności:

  • niezborność, nieporadność, niezgrabność ruchowa i trudności w wykonywaniu niektórych ćwiczeń (potrzeba dłuższego treningu, aby opanować dane ćwiczenie, rzucanie do celu itp.)
  • brak naśladownictwa
  • trudności w zrozumieniu zasad i reguł różnych gier
  • obniżony poziom prac plastycznych i technicznych (słabsza własna inwencja twórcza, wyobraźnia)
  • trudność w zapisywaniu i odczytywaniu nut
  • wolne tempo pracy

Sposoby dostosowania wymagań edukacyjnych:

  • zapewnienie większej ilości ćwiczeń, aby uczeń opanował daną sprawność (w razie potrzeby zwolnienie z wykonania ćwiczeń przerastających możliwości ruchowe ucznia)
  • wielokrotne tłumaczenie i wyjaśnianie zasad i reguł gier sportowych
  • podpowiadanie tematu pracy plastycznej czy technicznej, częste podchodzenie do ucznia, ukierunkowywanie w działaniu
  • pozwalanie na korzystanie ze śpiewników, wzorów, zapisów nutowych
  • liberalne ocenianie wytworów artystycznych ucznia
  • w ocenianiu zwracanie uwago na wysiłek włożony w wykonanie zadania, niż ostateczny efekt pracy

źródło: pedagog szkolny.pl

Reklamy

Wymagania i cele edukacyjne stawiane dzieciom z autyzmem

alternet.org

Uczeń z autyzmem objęty jest w szkole systemem pomocy psychologiczno – pedagogicznej. Jest uczniem z tzw. specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Główne zalecenia dla nauczycieli zawarte są w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego wydanego przez lokalną poradnię psychologiczno – pedagogiczną. Istnieją jednak ogólne opracowania zawierające wskazówki dotyczące celów i dostosowywania wymagań edukacyjnych do dziecka z autyzmem.

Cele:

  • kształtowanie umiejętności samoobsługowych oraz samodzielności w życiu codziennym;
  • kształtowanie kontaktów społecznych i nauka zachowań niepożądanych (sensoryzmów, zachowań agresywnych);
  • kształtowanie rozumienia mowy oraz dostępnych sposobów komunikacji alternatywnej;
  • nauka umiejętności przebywania w grupie oraz opanowania umiejętności wspólnej zabawy i pracy;
  • wykształcenie motywacji do komunikowania się;
  • nauka komunikowania się z otoczeniem;
  • kształtowanie umiejętności naśladownictwa ruchowego oraz werbalnego;
  • wzbudzanie zainteresowania otoczeniem;
  • poprawa umiejętności spostrzegania, odbioru i przetwarzania informacji napływających z otoczenia;
  • kształtowanie orientacji w schemacie ciała oraz przestrzeni;
  • usprawnianie motoryczne;
  • kształtowanie umiejętności aktywnego spędzania wolnego czasu;
  • rozwój funkcji poznawczych;
  • zmniejszenie i redukowanie zachowań utrudniających naukę;
  • generalizowanie i utrzymywanie efektów uczenia się;
  • odkrycie i rozwijanie indywidualnych możliwości i uzdolnień;
  • wypracowanie gotowości do nauki szkolnej;
  • nauczenie zwrotów inicjujących rozmowę;
  • nauczenie proszenia o pomoc i sygnalizowania trudności
  • tłumaczenie metafor, przenośni, gwary, przysłów (słownik frazeologiczny)

Dostosowanie wymagań:

  • regularne zdobywanie uwagi dziecka przed sytuacją komunikacyjną;
  • zwracanie się do dziecka bezpośrednio;
  • unikanie metafor i zawiłych, niejasnych komunikatów;
  • tłumaczyć gesty (sam gest nic nie znaczy dla autyka i dziecko nie powiąże go z wykonaniem zadania);
  • przekazywanie precyzyjnych instrukcji;
  • zadania domowe – lepiej pisać na tablicy, upewniać się czy dziecko wie co ma jutro przynieść, zrobić;
  • sterowanie uwagą dziecka w wypadku zachowań echalalicznych;
  • zwracanie uwagi na poprawne używanie zaimków osobowych;
  • częste inicjowanie kontaktu;
  • zachęcanie do zabaw i współpracy;
  • modelowanie właściwych zachowań społecznych;
  • zachęcanie do zawierania przyjaźni;
  • prezentowanie przykładów wyrażania emocji;
  • można zmotywować ucznia do pisania pamiętnika;
  • zwracanie uwagi na niebezpieczeństwa;
  • redukowanie poziomu stresu;
  • uprzedzanie o zmianach;
  • zwracać szczególną uwagę na fakt, że autyk jest obiektem kpin i agresywnych zachowań innych uczniów;
  • precyzyjne planowanie czynności;
  • wzmacnianie zachowań pozytywnych;
  • ignorowanie zachowań niepożądanych;
  • unikanie zbyt intensywnego światła, hałasu i bodźców rozpraszających;
  • rozwijanie mocnych stron dziecka;
  • stosowanie wzmocnień pozytywnych;
  • zapoznanie się z indywidualnym profilem zaburzeń dziecka;

źródło: edurada.pl

Blog na WordPress.com.

Up ↑