Istnieją dwa rodzaje zachowań agresywnych: drapieżne (ang. predatory) i obronne (ang. defensive).

Agresja drapieżna jest dobrze ustrukturalizowana, zamierzona, ukierunkowana na cel i towarzyszy jej opanowanie. Zazwyczaj wiąże się z antyspołecznymi zaburzeniami osobowości, przez co stanowi duży problem dla służby zdrowia i wymiaru sprawiedliwości.

Agresja zamierzona (ang. proactive) wiąże się z pojawieniem się w późniejszym czasie przestępczości i zachowań problemowych. Agresja obronna natomiast ma charakter zarówno impulsywny, jak i reaktywny. Zazwyczaj zauważa się ją w sytuacjach o dużym ładunku emocjonalnym i kojarzy się ją z objawami strachu lub złości. Większość przypadków agresji wśród ludzi zalicza się do podgrupy agresji obronnej, która pojawia się w reakcji na postrzegane zagrożenie, bez względu na to, czy jest ono realne, czy też nie. Niewielka liczba opisanych w piśmiennictwie medycznym badań nie pozwala na wyciągnięcie wniosków dotyczących roli chorób współistniejących, ich reakcji na leczenie i długoterminowego rokowania (Vitello i Stoff, 1997).

Agresja to zachowanie do tego stopnia problemowe, że działania ukierunkowane na jej opanowanie często mają wyższy priorytet niż leczenie głównych objawów autyzmu. Mimo że badania dotyczące takich zachowań prowadzi się od ponad 20 lat, to w dalszym ciągu prac badawczych na temat tego zagadnienia jest zaskakująco mało. Co więcej, błędy w projektowaniu eksperymentów ograniczają przydatność tych badań. Większość z nich, poświęcona agresji w ASD, obarczona jest błędem w postaci tendencyjności doboru badanych (w dużym stopniu koncentruje się na dzieciach, a w znacznie mniejszym stopniu na dorosłych), co utrudnia próby generalizacji (Matson i Jang, 2014). Wiele badań to studia pojedynczych przypadków lub populacji ograniczonych liczbowo. W niedawnym przeglądzie potencjalnych terapii agresji w ASD 13 na 27 badań dotyczyło jednej lub dwóch badanych osób, a jedynie dwa z nich obejmowały ponad 100 osób. Stąd też choć istniejące dane mogą stanowić pewne wskazówki, to dostępne informacje nie zawierają dostatecznej liczby dowodów, które stanowiłyby podstawę do wyciągnięcia wiążących wniosków (Edelson, Johnson, 2018)

źródło: S. M. Edelson, J. B. Johnson, Zachowania Autoagresywne w Autyzmie…, Harmonia Universalis, Gdańsk 2018