Objawy zaburzeń integracji sensorycznej

Chociaż „zaburzenia integracji sensorycznej” to termin, który pewnym klinicystom, rodzicom, nauczycielom, pediatrom i innym osobom jest znany od niedawna, upośledzenie integracji sensorycznej od dawna są uznawane za objaw udaru, stwardnienia rozsianego i innych chorób

„W swojej praktyce pediatrycznej terapeutka zajęciowa dr A. Jean Ayres rozpoznała i badała sposób, w jaki deficyt w zakresie integracji sensorycznej wpływa na rozwój i uczenie się, a także zapoczątkowała teorię integracji sensorycznej i jej praktyczne zastosowanie dla tej populacji. Inna terapeutka, Lorna Jean King (1974), z dużym powodzeniem zastosowała zasady integracji sensorycznej w pracy z osobami dorosłymi cierpiącymi na przewlekłą schizofrenię, a także z dziećmi autystycznymi, aby pomóc im w zwiększeniu zdolności układu nerwowego do bardziej typowego przetwarzania informacji sensorycznych. Terapeuci zajęciowi, neurolodzy psychologowie i inne grupy zawodowe nadal wykorzystują oraz rozwijają teorię i praktykę integracji sensorycznej.

W 2007 roku dr Lucy Jane Miler i jej współpracownicy wprowadzili nową terminologię w celu zwiększenia przejrzystości diagnostycznej. Teraz zawiera ona te same terminy, które są używane przez specjalistów z innych dziedzin (Miler i in., 2007). Pojęcie „zaburzenia przetwarzania sensorycznego” jest obecnie powszechnie akceptowane i stosowane obok terminu „zaburzenia integracji sensorycznej”. Nadal nie znamy rzeczywistej liczby osób dotkniętych tymi problemami. Badanie oparte na percepcji rodziców sugeruje, że 5-13% dzieci w wieku przedszkolnym w swoim codziennym życiu przejawia zaburzenia integracji sensorycznej (Ahn i in., 2004). Ten wskaźnik jest znacznie wyższy u osób autystycznych, z zespołem łamliwego chromosomu X, ADHD, zaburzeniami nastroju i innymi współistniejącymi chorobami. W ramach badań podłużnych przeprowadzonych przez członków Naukowej Grupy Roboczej ds. Zaburzeń Integracji Sensorycznej, złożonej z psychologów dziecięcych i klinicznych, terapeutów zajęciowych, neurologów dziecięcych i  innych grup zawodowych, odkryto, że 16,5% dzieci w wieku szkolnym doświadcza klinicznie znaczącej nadwrażliwości na bodźce dotykowe i słuchowe, co wpływa na ich codzienne funkcjonowanie społeczno – emocjonalne (Ben-Sasson i in., 2009). Oczywiście należy jeszcze przeprowadzić badania, aby określić częstotliwość jej występowania w obrębie każdej diagnozy, a także w całym okresie życia” (Biel, 2015).

[…] Kiedy jestem nadmiernie pobudzona, odczuwam nagły przypływ energii i mam wrażenie, że po całym ciele chodzą mi mrówki. Czuję potrzebę opuszczenia swojego ciała. Wyobraź sobie, że nie czujesz się bezpiecznie we własnym ciele – jedynym miejscu, w którym zawsze powinno się czuć komfortowo! Osoby z problemami integracji sensorycznej lub autystyczne – takie jak ja – nie zawsze czują się bezpieczne (Chloe Rothschild, 21-letnia popularyzatorka wiedzy o autyzmie).

W niektóre dni wszystko mnie boli. Mam wrażenie, że ktoś wrzeszczy mi do uszu, moje ciało jest potwornie napięte i nie mogę usiedzieć na miejscu. Czuję, jakby ktoś wypalał mi oczy żrącą substancją. Chcę wrócić do domu, zdjąć ubranie i nakryć się ciężką kołdrą w ciemnej sypialni. Dużo wtedy płaczę, a po chwili mam wrażenie, że znowu mogę być częścią świata (uczeń liceum).

W uszach i kościach przez cały czas czuję takie ciche brzęczenie. Jak sobie pobiegam, podskoczę na trampolinie albo dużo poćwiczę, przez chwilę czuję się dobrze (uczeń drugiej klasy szkoły podstawowej).

Ubrania mnie ranią (przedszkolak).

źródło: Lindsey Biel: „Integracja sensoryczna…”, WUJ, Kraków 2015

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s