Leonardo da Vinci

Ogólne zasady postępowania z uczniem z dysleksja rozwojową:

  1. Unikać głośnego odpytywania z czytania przy całej klasie; wskazówka ta dotyczy dzieci młodszych. Jeśli nauczycielowi dla oceny umiejętności ucznia niezbędne jest głośne czytanie, należy przeprowadzić je na przerwie, po zakończeniu lekcji.
  2. Ograniczyć czytanie obszernych lektur do rozdziałów istotnych ze wzgl. na omawianą tematykę, akceptować korzystanie z nagrań fonicznych, w wyjątkowych przypadkach z ekranizacji, jako uzupełnienia samodzielnie przeczytanych rozdziałów.
  3. Kontrolować stopień zrozumienia samodzielnie przeczytanych przez ucznia poleceń, szczególnie podczas sprawdzianów (wolne tempo czytania lub/i pisania zmniejszyć ilość zadań (poleceń) do wykonania w przewidzianym dla całej klasy czasie lub wydłużyć czas pracy dziecka. Formy te należy stosować zamiennie – uczeń pozostawiony w klasie dłużej niż rówieśnicy, narażony na komentarze z ich strony sam zacznie rezygnować z dodatkowego czasu.
  4. Ograniczać teksty do czytania i pisania na lekcji do niezbędnych notatek, których nie ma w podręczniku; jeśli to możliwe dać dziecku gotową notatkę do wklejenia. Zalecenie to jest szczególnie istotne w przypadku dzieci małych lub starszych, u których stwierdzono dysgrafię.
  5. Pisemne sprawdziany powinny ograniczać się do sprawdzanych wiadomości,  wskazane jest, zatem stosowanie testów z wyboru, zadań niedokończonych, tekstów z lukami – pozwoli to uczniowi skoncentrować się na kontrolowanej tematyce, a nie na poprawności pisania.
  6. Wskazane jest preferowanie wypowiedzi ustnych. Sprawdzanie wiadomości powinno odbywać się często i dotyczyć krótszych partii materiału. Pytania kierowane do ucznia powinny być precyzyjne.
  7. W przedmiotach ścisłych podczas wykonywania ścisłych operacji wymagających wielokrotnych przekształceń, należy umożliwić dziecku ustne skomentowanie wykonywanych działań. W ocenie pracy ucznia wskazane jest uwzględnienie poprawności toku rozumowania, a nie tylko prawidłowości wyniku końcowego. W przypadku prac pisemnych z przedmiotów ścisłych i im pokrewnych, nauczyciel powinien zwrócić uwagę na graficzne rozplanowanie sprawdzianów – pod treścią zadania powinno być wolne miejsce na rozwiązanie (dużo miejsca). Pozwoli to uniknąć niepotrzebnych pomyłek przy przepisywaniu zadań na inna stronę np. gubienia, mylenia znaków, cyfr, symboli, tak charakterystycznych dla dzieci z dysleksją.
  8. Materiał programowy wymagający znajomości wielu wzorów, symboli, przekształceń można podzielić na mniejsze partie. Tam gdzie jest taka możliwość, pozwolić na korzystanie z gotowych wzorów, tablic itp.
  9. Unikać wyrywania do odpowiedzi. Jeśli to możliwe uprzedzić ucznia (na przerwie lub na początku lekcji), że będzie dzisiaj pytany. W ten sposób umożliwimy dziecku przypomnienie wiadomości, skoncentrowaniu się, a także opanowanie napięcia emocjonalnego często blokującego wypowiedź (Dodam od siebie, że będąc uczennicą szkoły podstawowej i średniej nigdy nie odpowiadałam ustnie bo miałam „pustkę” w głowie/całkowitą blokadę myśli – preferowałam pisanie i żeby nikt nie zaglądał mi przez ramię, więc każde dziecko dyslektyczne ma inny profil i różne nasilenie swoich „dys”).
  10. Dobrze jest posadzić dziecko blisko nauczyciela, dzięki temu zwiększy się jego koncentracja uwagi, ograniczeniu ulegnie ilość bodźców rozpraszających, wzrośnie bezpośrednia kontrola nauczyciela, bliskość tablicy pozwoli zmniejszyć ilość błędów przy przepisywaniu.
  11. Złagodzić kryteria wymagań z języków obcych. Uczeń mający problem z opanowaniem ojczystego języka prawie zawsze ma trudności z mówieniem, rozumieniem, czytaniem i pisaniem w języku obcym.
  12. Podczas oceny prac pisemnych nie uwzględniać poprawności ortograficznej lub oceniać ją opisowo. Należałoby pozwolić uczniom na korzystanie ze słowników ortograficznych podczas pisania wypracowań szkolnych/ moim zdaniem nie zawsze będzie to dobre rozwiązanie, ponieważ dyslektyk tak jak ja będzie miał również problem z szybkim szukaniem wyrazów w słowniku – co również spowoduje frustrację… Nasz polonista nauczył mnie prostej rzeczy, mawiał w kółko: – „Jeśli nie wiesz jak napisać wyraz/jeśli masz wątpliwości – zastąp go innym – nigdy nie ryzykuj!” Postępy w zakresie ortografii sprawdzać za pomocą dyktand z komentarzem, okienkiem ortograficznym, pisania z pamięci. Zakres sprawdzianu powinien obejmować jeden rodzaj trudności ortograficznych – umożliwi to skoncentrowanie się na zagadnieniu, tym samym zmniejszając ilość błędów i dając poczucie sukcesu.
  13. W przypadku ucznia z dysgrafią wskazane jest akceptowanie pisma drukowanego, pisma na maszynie, komputerze, zwłaszcza prac obszernych (wypracowań, referatów). Nie należy również oceniać estetyki pisma, np. w zeszytach. Jeśli pismo dziecka jest trudne do odczytania, można zamienić pracę pisemną na wypowiedź ustną.
  14. Bazować na polisensorycznych (angażujących wszystkie zmysły) metodach nauczania.
  15. Przekazywać uczniom spostrzeżenia na temat ich pracy. Zauważać zrobione postępy.
  16. Systematycznie przeglądać zeszyty.
  17. Zezwolić na pisanie ołówkiem.

źródło: pedagogszkolny.pl

Reklamy