Reklamy
Reklamy
Reklamy
Reklamy

Cele Terapeutyczne:

  • Kształtowanie poczucia własnej wartości i pewności siebie;
  • Pozbycie się kompleksów i uczucia osamotnienia;
  • Przełamanie niechęci do kontaktów z rówieśnikami;
  • Rozwijanie twórczej aktywności i chęci do czytania;
  • Minimalizacja strachu przed publicznym wypowiadaniem się;
  • Rozwijanie i usprawnianie funkcji wzrokowo-przestrzennych, słuchowo-językowych i kinestetyczno-ruchowych oraz ich integracja;
  • Uczenie się tolerancji.

Materiały:

Tekst o dysleksji i dysgrafii, fragmenty wypowiedzi sławnych osób z dysleksją (wielkość czcionki = 14 punktów), sentencje w formie rozsypanki wyrazowej (wielkość czcionki = 28 punktów), chusta klanzowska (animacyjna), kolorowy karton i kartki papieru (formatu A4), dziurkacz, tasiemka, długopisy, flamastry, nożyczki, klej.

Jak zacząć?

Zajęcia biblioterapeutyczne można prowadzić na wiele sposobów, bo każdy ma swoją własną interpretację tekstu. Terapeuta wyszczególnia to, czemu warto się przyjrzeć, a uczestnicy zajęć traktują to na swój sposób. Niektórzy lubią się zintegrować i zrelaksować, a inni chcą aktywnie poćwiczyć i wyrazić coś dramatycznym tonem. Zawsze znajdą się też ci, którzy po prostu chcą porozmawiać o tym, co przeczytali. Warto zatem zachować różnorodność.

Marek Dziewiecki w 2003 roku wydał przez wydawnictwo Jedność książkę Pamiętnik Perełki i w krótkim fragmencie zobrazował niesprawiedliwe podejście nauczycieli do osób z dysleksją. Autor wskazał sytuację napotkaną przez wiele osób borykających się na co dzień z trudnością czytania i pisania oraz pokazał jak nie powinno się zachowywać. Należy pamiętać, że możemy się uczyć zarówno na pozytywnych, jak i negatywnych przykładach.

Nietypowi Ludzie

Marta Bogdanowicz w 2008 roku wydała przez wydawnictwo Harmonia książkę Portrety nie tylko sławnych osób z dysleksją, gdzie w formie listów, wywiadów i biografii zaprezentowała szerokie grono osób (dzieci i dorosłych), które potrafiły poradzić sobie z tym zaburzeniem. Na pierwszych zajęciach biblioterapeutycznych warto przedstawić kilka sławnych postaci, a na kolejnych zmierzać do zrozumienia jak radzić sobie z nim w codziennym życiu.

Hans Christian Andersen (1805-1875), poeta i pisarz duński, który napisał wiele wspaniałych baśni (Dziewczynkę z Zapałkami, czy Brzydkie Kaczątko) był dyslektykiem. Przez całe życie zmagał się z tym zaburzeniem i nigdy nie nauczył się poprawnie pisać. Świadczą o tym jego rękopisy z błędami charakterystycznymi dla dysleksji. Napisał on raz w liście o swoim nauczycielu relacjonując: Codziennie okazuje mi niechęć, a gdy w niedzielę rano przynoszę mu moje łacińskie ćwiczenia, przy każdym błędzie wstrząsa moją duszą, mówiąc mi najstraszliwsze prawdy. […] Łajany jestem wiecznie i stale, nigdy nie słyszę ani słowa zachęty, ponuro więc patrzę w przyszłość; przy stole muszę siedzieć w milczeniu, a on ledwo patrzy w moją stronę, a w szkole zaś, wobec innych uczniów, nieustannie na mnie krzyczy i zawsze zawstydza.

Thomas Alva Edison (1847-1931), genialny amerykański wynalazca, samouk, twórca żarówki, fonografu i kineskopu nigdy nie przyswoił sobie zasad ortografii, gramatyki i składni. Napisał on w swoim pamiętniku o relacji z ojcem relacjonując: Mój ojciec uważał, że jestem głupi, a ja niemal uwierzyłem, że jestem matołem… Pamiętam, że nigdy nie mogłem poradzić sobie w szkole. Byłem zawsze najgorszy w klasie.

Przebieg Zajęć

1. Zajęcia wstępne.

Powitanie uczestników terapii.

2. Zajęcia integrujące – Książka życzeń.

Wszyscy uczestnicy zapisują na kolorowych kartkach swoje życzenia związane ze szkołą. Poszczególne kartki są wkładane do segregatora tworząc książkę życzeń. Dzieci mogą wykonać samodzielnie okładki takiej książki ze sztywnego kolorowego kartonu, a następnie połączyć je z kartkami za pomocą dziurkacza i tasiemki. Metoda ta pozwoli wszystkim poznać życzenia uczestników spotkania i być może wzbudzi u dzieci chęć dyskusji.

3. Zajęcia relaksujące i aktywizujące – Tęcza.

Uczestnicy trzymają chustę klanzowską (animacyjną) za uchwyty. Liczą do trzech podnosząc ją coraz wyżej. Na trzy prowadzący wymienia kolor znajdujący się na chuście. Osoby, które znajdują się naprzeciwko terapeuty przebiegają jak najszybciej pod chustą na drugą stronę i chwytają taki sam kolor. Gdy prowadzący na trzy krzyknie tęcza, wszyscy zmieniają swoje miejsce.

4. Technika dramy – Pamiętnik Perełki.

Jedna osoba wciela się w rolę Perełki, a druga w rolę Dominika i według tego czytają: Przyzwyczaiłam się już do tego, że prawie codziennie przy wyjściu ze szkoły spotykam Dominika i Tomka. Oni nadal wychodzą z budynku drzwiami, które są zarezerwowane tylko dla dzieci ze szkoły podstawowej. Dzisiaj przy wyjściu czekała mnie podwójna niespodzianka. Po pierwsze, nie było Tomka. Po drugie, Dominik był wreszcie uśmiechnięty i skory do rozmowy.

Opowiem ci o najnowszym wydarzeniu w naszej klasie – powiedział na powitanie. Okazało się, że chodzi o Tomka. Ma on już wiele ocen niedostatecznych, a najwięcej z języka polskiego. W zeszłym tygodniu przyniósł zaświadczenie o tym, że nie może poprawnie pisać. Dzisiaj dostarczył zaświadczenie, które stwierdza o tym, że nie potrafi poprawnie czytać. Wtedy wychowawczyni powiedziała przy całej klasie, że ma już dysgrafię, dysleksję, a jedynie czego nie ma na dys – to dyscyplina. Tomek ta się zawstydził, że po lekcjach pierwszy zbiegł do szatni i nikt go już więcej nie widział – wyjaśnił Dominik tonem, którym zazwyczaj królowie oznajmiają światu o odniesionym zwycięstwie.

5. Technika dramy – Rozmowa z naszą panią.

Jedna osoba wchodzi w rolę wychowawczyni, druga w rolę Tomka, a trzecia w rolę Dominika. Reszta grupy stanowi klasę której wychowawczyni próbuje wyjaśnić na czym polegają trudności z nauką wynikające z dysleksji. Przedstawione zostają sylwetki osób z dysleksją i ich wypowiedzi na ten temat. Wychowawczyni czyni to po to, żeby Tomek i inne osoby obdarzone darem dysleksji nie czuły się zażenowane, ani gorsze od innych. Perełka pozytywnie ocenia postawę nauczycielki, a Dominik obiecuje koledze pomoc w nauce. Tomek jest wyraźnie zadowolony i z chęcią przyjmuje pomoc kolegi.

6. Omówienie scenki improwizowanej.

Biblioterapeuta rozmawia z uczestnikami o podejściu do dysleksji i zachęca do dyskusji o przedstawionej sytuacji. Może zapytać: Co myślisz o swojej postaci? Czy podoba ci się twoja postać? Jak się czułeś/aś będąc w tej roli?

7. Zajęcia relaksujące i aktywizujące – Falowanie

Uczestnicy trzymają chustę klanzowską (animacyjną) na wysokości ramion. Przesuwają ją w prawą stronę, a następnie w lewą, delikatnie nią falując. Ćwiczeniu może towarzyszyć muzyka.

8. Zajęcia integrujące grupę.

Biblioterapeuta prosi uczestników o ułożenie sentencji z rozsypanek wyrazowych i przeczytanie ich później na głos. Każdy wybiera jedną i stara się podać powody swojej decyzji. Mogą to być zdania: Kto jest silny, nigdy nie będzie słaby. Kto jest silny, nie pokazuje swoich słabości. Kto jest silny, dopuszcza czasem słabości. W życiu mamy sukcesy i porażki. Dla ułatwienia sentencje mogą być napisane różnymi kolorami.

9. Ewaluacja.

Uczestnicy próbują ocenić zajęcia uzupełniając zdania: Na dzisiejszym spotkaniu dowiedziałem/am się… Teraz już wiem, że… Rozumiem… Na koniec biblioterapeuta dziękuje za udział w zajęciach.

autor: Mirosława Wójtowicz

źródło: Scenariusze Zajęć Biblioterapeutycznych … Harmonia, Gdańsk 2010

Reklamy
Reklama

Reklamy
Reklamy
Reklamy
Reklamy

Skomentuj

Proszę zalogować się jedną z tych metod aby dodawać swoje komentarze:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

%d blogerów lubi to: