Cechy charakterystyczne dysfunkcji słuchowej – lista kontrolna

Poniższe listy kontrolne pozwolą zbadać czy dziecko ma dysfunkcję słuchową. Zaznacz te cechy, które u niego zauważysz. Wyłoni się z nich wzór, który pomoże ci zrozumieć „nie-zgrane” zachowania dziecka.

Dziecko mające trudności z modulowaniem odczuć słuchowych może:

  • być zaniepokojone, kiedy słyszy hałas, w tym również dźwięk głosu
  • być zaniepokojone, kiedy słyszy nagły hałas, na przykład grzmot, alarm pożarowy, syrenę lub pękający balon
  • być zaniepokojone, gdy słyszy brzęczące lub metaliczne dźwięki, na przykład dobiegające z ksylofonu lub pobrzękiwanie sztućców
  • być zaniepokojone, gdy słyszy wysokie dźwięki, na przykład wydobywające się z gwizdków lub skrzypiec, dźwięk sopranu, zgrzytanie kredy
  • być zaniepokojone, gdy słyszy dźwięki, które nie przeszkadzają innym ludziom, takie jak spłukiwanie toalety, odgłos dzwonu kościelnego w oddali, delikatna muzyka w tle.

Dziecko ze słabo rozwiniętą dyskryminacją słuchową może:

  • sprawiać wrażenie, że nie wie, skąd pochodzą dźwięki, lub rozglądać się dookoła, żeby znaleźć źródło dźwięku
  • nie potrafić dobrze rozróżniać poszczególnych dźwięków, takich jak głosy lub odgłos przejeżdżającego samochodu
  • mieć trudności ze śledzeniem dźwięku w otoczeniu, na przykład odgłosu kroków
  • mieć trudności z przypominaniem sobie i powtarzaniem słów, wyrażeń, rozmów, tekstów, piosenek lub instrukcji oraz nawiązywaniem do nich zarówno natychmiast (pamieć bezpośrednia), jak i później (pamieć odroczona)
  • mieć trudności z odróżnianiem dźwięków, np. bliskiego i dalekiego odgłosu dudnienia, zagniewanego i przyjemnego głosu, niskiego i wysokiego tonu
  • nie być w stanie się skoncentrować lub utrzymać uwagi na głosie, rozmowie, opowieści lub dźwięku tak, aby inne dźwięki go nie rozpraszały
  • mieć trudności z kojarzeniem nowych dźwięków z już znanymi lub symboli odbieranych wzrokowo (liter, cyfr, nut) z przypisanymi im dźwiękami
  • mieć trudności ze słuchaniem lub czytaniem: dowcipów, mówionych zdań matematycznych, definicji haseł krzyżówkowych lub dyskusji, oraz rozumieniem, w jaki sposób wszystkie informacje się ze sobą wiążą
  • mieć słabe wyczucie czasu i rytmu podczas klaskania maszerowania, śpiewania, skakania na skakance lub grania na instrumentach perkusyjnych.

Dziecko może mieć również kłopoty z rozumieniem mowy i dlatego:

  • nie rozróżniać podobnie brzmiących dźwięków w słowach, szczególnie spółgłosek na początku lub końcu wyrazów, np. kot-kod, bar-bal, dom-tom
  • nie być w stanie długo utrzymać koncentracji podczas słuchania opowieści lub czytania
  • błędnie interpretować pytania lub prośby
  • potrafić wykonywać tylko jedno lub dwa polecenia z serii
  • patrzeć na inne osoby, zanim udzielą odpowiedzi
  • często prosić o powtórzenie lub rzadziej niż inni prosić o wyjaśnienie niezrozumiałych poleceń lub opisów
  • z trudem rozpoznawać rymy
  • z trudem uczyć się nowych języków.

Dziecko może mieć zaburzoną ekspresję mowy i:

  • późno zacząć mówić
  • z trudem ujmować myśli w słowa mówione lub pisane
  • mówić nie na temat, na przykład opowiadać o swojej nowej koszulce, kiedy inni rozmawiają o zwierzętach w zoo lub meczu piłki nożnej
  • z trudem w pełni się komunikować, to znaczy odpowiadać, na pytania i uwagi innych, kiedy jest o to proszone
  • z trudem poprawiać lub powtarzać to, co powiedziało, żeby inni mogli to zrozumieć
  • posługiwać się małym zasobem słownictwa
  • budować zdania nierozwinięte (o ograniczonej gramatyce i składni)
  • robić błędy ortograficzne
  • mieć ograniczoną wyobraźnię w zabawach „na niby”
  • z trudem wymyślać rymy
  • fałszować
  • nie najlepiej czytać, zwłaszcza na głos
  • potrzebować więcej czasu niż inne dzieci, aby zareagować na dźwięki i głosy

Wiele kłopotów może sprawiać dziecku mowa i artykulacja, dlatego może:

  • nie potrafić mówić na tyle wyraźnie, żeby zostało zrozumiane
  • mówić monotonnie
  • mówić bardzo głośno albo bardzo cicho
  • mówić szorstkim, chrapliwym, ostrym, słabym lub dyszącym głosem
  • mówić w sposób niezdecydowany lub bez płynności i rytmu.

Ogólnie dziecko może:

  • pod koniec dnia odczuwać zmęczenie
  • mieć niewielką motywację lub w małym stopniu interesować się nauką
  • mieć trudności z planowaniem zadań i organizowaniem się
  • poruszać się w sposób niezdarny lub nieskoordynowany
  • nie mieć dobrego wyczucia czasu i umiejętności sportowych
  • mieć niskie poczucie własnej wartości
  • być nieśmiałe i wycofywać się z aktywności, w których uczestniczy wiele osób
  • mówić lepiej podczas intensywnego ruchu lub w jego następstwie” (Koomar, Kranowitz, Szklut, Balzer-Martin, Haber, Sava, 2016).

źródło: J. Koomar, C. Kranowitz, S. Szklut, L. Balzer-Martin, E. Haber, D I. Sava: „Integracja sensoryczna…”, HARMONIA UNIVERSALIS, Gdańsk 2016

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s