Szkoła jest miejscem gdzie rodzice dzieci ze spektrum autyzmu mogą spotkać nauczycieli, których uwielbiają, i takich którzy nie spełniają ich oczekiwań

Nauczyciele też miewają różne opinie o rodzicach. Niektórzy nauczyciele potrafią dostosować się do dziecka, jego potrzeb i stylu uczenia się, inni nigdy nie nawiązują z nim relacji opartej na wzajemności, potrzebnej do tego, by skutecznie uczyć kogoś, kto myśli w nietypowy sposób.

„Dziecko, nauczyciel i rodzic muszą jednak pracować i walczyć ze sobą nawzajem przez rok, a czasami dłużej. ‚Postaw się w mojej sytuacji, ‚Spędź kilka dni w naszym domu’ – tysiące rodziców dzieliło się z nimi podobnymi myślami, licząc, że nauczyciele przeczytają o ich odczuciach i wezmą je sobie do serca. Nie chodzi tu o to, by opowiadać się po czyjejś stronie albo doszukiwać się winy, ale by zrozumieć, że każdy doświadcza świata na swój własny, indywidualny sposób. Rodzicom i nauczycielom, którzy mają skutecznie współpracować jako członkowie drużyny dążącej do rozwijania umiejętności dziecka, może pomóc wyobrażenie sobie, jak wygląda świat widziany oczyma drugiej strony. Oto kilka refleksji rodziców.

  • Proszę, nie zakładaj, że wiesz, jak to jest być rodzicem tego ucznia. Dziecko w domu może zachowywać się zupełnie inaczej – lepiej albo gorzej. Tylko dzięki otwartej, wolnej od oceny, ciągłej wymianie informacji między szkoła a domem wszyscy zaangażowani dorośli będą mieli kompletne wyobrażenie na temat dziecka, któremu chcą pomóc.
  • ‚Poprawić’ i ‚wyleczyć’ to słowa, które nie powinny się pojawiać w myślach i dyskusjach dotyczących ucznia z autyzmem. Autyzm to spektrum zaburzeń, a dzieci z autyzmem są tak różne jak płatki śniegu. Każde z nich ma wyjątkowy sposób uczenia się , co wymaga wprowadzenia przystosowań i zmian w systemie nauczania, a nie ‚poprawiania’ dziecka. Mówiąc, że dziecko powinno się poprawić, sugerujesz, iż postrzegasz je jako gorsze, a taka postawa może spowodować tylko konflikty między rodzicem a nauczycielem.
  • Autyzm nie jest niepełnosprawnością, która jednoznacznie ogranicza; uważaj by nie stawiać dziecku zbyt niskich oczekiwań. Nadzieje i marzenia rodziców związane z rozwojem dziecka pomagają im kształtować wytrwałość potrzebną do dążenia do celu jeszcze długo po opuszczeniu twojej klasy. Uznawaj i szanuj ich marzenia i sam marz o sukcesie swojego ucznia. Mama i tata muszą wiedzieć, że tak samo jak oni zachęcasz ich dziecko do wykorzystywania pełni jego możliwości.
  • Szanuj czas i wysiłek włożony przez rodzica w zdobywanie wiedzy na temat różnych aspektów nietypowych zdolności jego dziecka. Korzystaj z tej wiedzy. Rodzic ma potrzebę dowiadywania się wszystkiego o tym, jak jego dziecko postrzega świat, a wiele zdobytych przez niego informacji może ułatwić ci pracę. Warto więc go wspierać i dodawać mu otuchy, mówiąc, że ci pomaga.
  • Wychowanie dziecka z autyzmem może być samotnym i wyczerpującym doświadczeniem. Proponuj takim rodzicom pozytywne wzmocnienie, słuchaj ich i wspieraj w trudnych chwilach. Jednocześnie – ostrożnie – daj im do zrozumienia, że także miewasz gorsze dni, aby i oni mogli udzielać ci potrzebnego wsparcia.

Szukaj prawdziwej przyczyny

Kiedy pewien pierwszoklasista często zakrywał uszy rękami, jego nauczycielka założyła, że problemem był hałas. Po bardziej wnikliwej obserwacji dziecka terapeuta zajęciowy odkrył, że chłopiec czasami mocno naciska na kości policzkowe i skronie, co było reakcją na silny bodziec sensoryczny inny niż dźwięk. Dzięki temu nauczycielka zwróciła uwagę także na inne czynniki wpływające na układ sensoryczny ucznia – dzieci tłoczące się wokół niego w czasie ustawiania się w rzędzie lub ostre światło wpadające przez okno do klasy” (Notbohm, Zysk, 2016).

Powiązane:

Zakładka ZABURZENIA INTEGRACJI SENSORYCZNEJ

 

źródło: E. Notbohm, V. Zysk: „1001 porad dla rodziców i terapeutów dzieci z zespołem Aspergera”, WUJ, Kraków 2016

Advertisements