Terapeutą psychodynamicznym może zostać osoba, która ukończyła stosowne szkolenie, a wcześniej uczelnię wyższą. Część stowarzyszeń wydających certyfikaty wymaga ukończenia studiów magisterskich z zakresu psychologii albo medycyny, część przyjmuje absolwentów kierunków społeczno – humanistycznych. Polskie Towarzystwo Psychologiczne na psychologów nakłada dodatkowo obowiązek zdania egzaminu z zakresu psychologii klinicznej.
„Szkolenia powinny się odbywać w rekomendowanych i akredytowanych przez towarzystwa psychologiczne ośrodkach – kandydaci muszą się zatem zawczasu upewnić, że wybrana przez nich placówka spełnia standardy krajowe i międzynarodowe. Duży nacisk kładzie się na wiedzę z zakresu psychopatologii w ujęciu psychodynamicznym. Adepci szkoleń muszą przebyć ponadto terapię własną, superwizję oraz staż kliniczny. Szkolenie trwa nie krócej niż cztery lata – 1200 godzin zajęć to bezwzględne minimum – i kończy się egzaminem. Po nim uzyskuje się certyfikat.
NFZ uznawał do niedawna wyłącznie uprawnienia nadane przez dwie główne instytucje skupiające psychologów: Polskie Towarzystwo Psychologiczne oraz Polskie Towarzystwo Psychiatryczne (Sekcja Naukowa Psychiatrii). Teraz wydają je także inne stowarzyszenia i placówki, w tym te wyspecjalizowane wyłącznie w nurcie psychodynamicznym, np. Polskie Towarzystwo Psychoterapii Psychodynamicznej albo Instytut Studiów Psychoanalitycznych im. Hanny Segal. Kandydaci na terapeutów muszą być członkami tych stowarzyszeń – zanim otrzymają certyfikat i później. Uznanie członkostwa jest równoznaczne z utratą uprawnień.
Certyfikat terapeuty lub superwizora psychodynamicznego należy odnowić po siedmiu latach. Terapeuci muszą wykazać, że odbywają praktykę terapeutyczną ( albo superwizyjną), uczestniczą w szkoleniach i konferencjach, aktualizują swoją wiedzę, nie przestają się kształcić. Powinni też dowieść, że nie zaszły w ich życiu ważne osobiste zmiany, które uniemożliwiają kontynuowanie pracy.
Ze względu na niejednorodny system przyznawania uprawnień trudno bezbłędnie oszacować liczbę certyfikowanych terapeutów psychodynamicznych. Stowarzyszenia wydające certyfikaty stale aktualizują listy licencjonowanych terapeutów (superwizorów), przy czym część z nich jest dopiero w trakcie szkolenia i odbywa praktykę (NFZ refunduje te wizyty) tylko wówczas, gdy adept ukończył II rok stosownego kursu).
Nie ma także ogólnodostępnej listy certyfikowanych terapeutów – każde stowarzyszenie ma własną, nieustannie aktualizowaną. Można je pobrać z ich stron internetowych” (Aleksandra Żelazińska, 2015).
źródło: Poradnik Psychologiczny Polityki Tom 20/2015: Ja My Oni: art. A. Żelazińskiej: „Kto prowadzi rzetelną terapię psychodynamiczną”
