Szukaj

Autyzm w szkole

Autyzm, ZA, ASD, uczeń z niepełnosprawnością intelektualną – IPET, umiejętności społeczne, rewalidacja, zaburzenia integracji sensorycznej SI, zajęcia kompensacyjno-korekcyjne, wyrównawcze, logopedyczne, edukacja emocji, asystent, scenariusze, instrukcje, schematy, zabawy, metody, gry, pomoc, rozwój

Tag

#pismo

Kroje pisma

Jeśli chcesz nauczyć dziecko autystyczne pisania na klawiaturze komputerowej, lepiej wybieraj kroje szeryfowe (takie jak Times New Roman, domyślna czcionka dla większości komputerów) niż bezszeryfowe (np. Arial)

Continue reading „Kroje pisma”

Reklamy

Pismo?!

letters-664026_640

Autystyczne dziecko bardzo często ma problemy z pisaniem tak samo jak z wykonywaniem różnych gestów. Pisze wolno i nieporadnie. Wdać, że ta czynność jest dla niego bardzo męcząca

Bardzo wiele czasu poświęciliśmy na ćwiczenia związane z pisaniem/kaligrafowaniem a i tak, tempo pracy było zbyt wolne. Dlaczego tak się dzieje?

Asperger bywa perfekcjonistą, co oznacza, że chciałby, aby jego pismo było idealne, wobec czego traci wiele czasu na wycieranie, pisanie liter od nowa, aby były jeszcze ładniejsze. Pisanie ręczne sprawia mu zbyt wiele trudności do tego jeszcze dochodzi wysiłek związany ze zrozumieniem wszystkiego co w trakcie pisania mówi nauczyciel (uwaga)(Grand, 2012).

Zaburzenia zdolności pisania

Zaburzenia takie charakteryzują się trudnościami z interpunkcją, gramatyką, pisownią, organizacją tekstu oraz odręcznym pismem. Samo odręczne pisanie wymaga opanowania niezwykle złożonej sekwencji ruchów. Ten rodzaj zaburzeń występuje u 2 – 8% dzieci, głównie chłopców. Zazwyczaj pojawia się w połączaniu z innymi upośledzeniami, np. rozwojowym zaburzeniem koordynacji.

Rozwojowe zaburzenia koordynacji

Zaburzenia te – objawiające się niezdarnym wykonywaniem sekwencji ruchów – są formalnie zdefiniowane w klasyfikacji DSM. Łączą one w sobie problemy charakterystyczne dla dysgrafii (kłopoty z odręcznym pismem i właściwym trzymaniem ołówka) oraz zaburzeń zdolności pisania, ale dotyczą szerszej gamy upośledzeń dotyczących funkcjonowania mięśni. Dzieci z rozwojowymi zaburzeniami koordynacji mogą się charakteryzować problemami z dużą i małą motoryką. Zaburzenie takie występuje u ok. 6% dzieci w wieku szkolnym.

Choć zaburzeń koordynacji zazwyczaj nie uznaje się za typowy aspekt trudności w nauce, warto na to zwrócić uwagę, ponieważ:

  • podobnie jak trudności w nauce dotyczą one upośledzenia konkretnych sfer funkcjonowania dziecka;
  • mogą negatywnie wpływać na rozwój ucznia w innych sferach;
  • niektóre dzieci dotknięte trudnościami w nauce mają także problemy z kontrolą motoryczną i odwrotnie (Wolff, Kutsher, 2007).

Dzieci z autyzmem

Hans Asperger opisał problem z pisaniem u niektórych dzieci z jego grupy. Opublikowane przez niego badanie opierało się na starannej obserwacji czworga dzieci. Zauważył, że jeden z nich, Fritz, „trzymając ołówek w ściśniętej pięści nie mógł poruszać nim swobodnie” (Asperger, 1944/2005, s. 63), a drugi – Ernst – „nie panował nad piórem, które zatrzymywało się w miejscu i zostawiało plamy” [(s.80), Attwood, 2013].

Mam też wypowiedź zaczerpniętą z komentarzy pod moimi postami dotyczących pisma osób z ZA: „Dysleksję miałum zdiagnozowaną w podstawówce. I bardzo długo robiłum błędy ortograficzne, mimo że doskonale znałum wszystkie zasady i wyjątki od nich (kiedyś to było wymagane przed wystawieniem zaświadczenia o dysleksji). Jednocześnie bazgrałum tak, że samu nie byłum się w stanie rozczytać. Na początku ogólniaka zaczęłum jednak pisać pismem zbliżonym do technicznego. I okazało się, że nie tylko zaczęłum się samu rozczytywać, nie tylko inni ludzie przestali mieć problemy z przeczytaniem tego, co napisałum, ale również prawie przestałum robić błędy ortograficzne (po zmianie pisma robiłum ich mniej niż większość moich rówieśników). A obecnie to wszystko i tak nie ma znaczenia. I nie będzie go mieć przynajmniej tak długo, jak długo będę miału prąd w gniazdkach i komputer z edytorem tekstu.” – Wanderratte – szczegóły na blogu http://666rem.wordpress.com/

Makrografia

Trudności z pisaniem mogą martwić rodziców i nauczycieli. Pojedyncze litery mają zły kształt, mogą być większe niż powinny, co dotyczy zarówno dzieci jak i dorosłych z zespołem Aspergera (Beversdorf i in., 2001). Specjalistyczny termin na określenie tej cechy to makrografia. Dziecko może poświęcać zbyt wiele czasu na napisanie każdej litery, co opóźnia ukończenie całego pisemnego zadania. Podczas gdy reszta klasy zdążyła już napisać kilka zdań, uczeń z zespołem Aspergera ciągle męczy się z pierwszym, starając się pisać czytelnie i coraz bardziej frustrując się bądź wstydząc tego, że nie umie pisać ładnie i płynnie. Niekiedy dziecko kilka razy ściera gumką zapisane ołówkiem słowo, uważa bowiem, że poszczególne litery nie są dokładną kopią tego, co widzi w podręczniku. Dziecko może odmawiać wykonania jakiegoś zadania w klasie ze względu na to, że nie chce pisać, a niekoniecznie dlatego, że nie podoba mu się temat tego zadania. Nauczyciele mogą się denerwować z powodu nieczytelnego pisma, muszą jednak pamiętać, że jest to przejaw zaburzenia motoryki, a niekoniecznie przejaw nieprzykładania się do pracy (Attwood, 2013).

Ćwiczenia korekcyjne

[…] Ćwiczenia korekcyjne poprawiające koordynację motoryczną (mnóstwo pracy) mogą poprawić umiejętności z zakresu małej motoryki potrzebne do czytelnego pisania, ale mogą być dla dziecka niezmiernie nudne i dla tego będzie ich unikało. Terapeuta zajęciowy może zaproponować pewne modyfikacje mające na celu poprawę umiejętności pisania odręcznego, np. lekkie pochylenie blatu lub specjalnie profilowany, łatwiejszy do trzymania długopis. Ponadto można wyznaczyć osobę, która będzie w klasie pisała za dziecko (Attwood, 2013).

Nasz Piotrek (ASD) jak często podkreślam nie uczestniczył w żadnych zajęciach poprawiających koordynację – uczyliśmy go wszystkiego sami w domu. Teraz pisze w miarę dobrze – choć początki były słabo rokujące, opisuję to w poście „Uwaga i pisanie„. Jednak gdy trudności są naprawdę nie do przeskoczenia – to należy zwrócić uwagę (jak czyni to Attwood) na fakt, „że pisanie odręczne w dwudziestym pierwszym wieku staje się przestarzałą umiejętnością: z pomocą przychodzi nowoczesna technologia, w miejsce pisania odręcznego proponując pisanie na klawiaturze”.

No, tak ale my mieszkamy w Polsce…

źródło:

  • Claire Grand: „Autyzm i Zespół Aspergera”, Studio EMKA, Warszawa 2012
  • Martin l. Kutscher, Tony Attwood, Robert R. Wolff: „Dzieci z zaburzeniami łączonymi”, K. E. LIBER, Warszawa 2007
  • Wanderratte: komentarz (szczegóły na Jej osobistym blogu 666rem.wordpress.com)
  • Tony Attwood: „Zespół Aspergera Kompletny przewodnik”, Harmonia Universalis, Gdańsk 2013

Blog na WordPress.com.

Up ↑