Kiedy osoba z zespołem Aspergera znajdzie okazję do podzielenia się swoim hobby w rozmowie z osobą neurotypową, musi znać odpowiednie wskazówki i reakcje, żeby konwersacja była obustronna. Trzeba jej przypominać, żeby regularnie sprawdzała jak jej rozmówca postrzega rozmowę i w jaki sposób w niej uczestniczy zwracając uwagę na aprobujące potakiwanie głową, czy też oznaki autentycznego zainteresowania. Jeśli osoba z zespołem Aspergera nie jest pewna, co oznaczają takie sygnały, musi się nauczyć szukania informacji poprzez komentarze i łagodne pytania: Chyba cię nie nudzę?, czy Co myślisz na ten temat? Wydaje się też, że ludzie z zespołem Aspergera inaczej postrzegają upływ czasu, kiedy mówią o swoim zainteresowaniu i trzeba im uświadomić na jak długo ich monolog zdominował całą rozmowę.

Pewien nastolatek z zespołem Aspergera wiedział o tym, że rozpoczynając rozmowę z kimś nieznajomym powinien odczekać jakiś czas zanim poruszy temat swojego szczególnego zainteresowania. Chciał wiedzieć kiedy już będzie mógł powiedzieć atrakcyjnej nastolatce, że lubi chodzić po cmentarzach i spisywać inskrypcje z nagrobków. Znał wartość tych kilku chwil przed rozpoczęciem opisywania wszystkich cmentarzy w mieście.

Kogo To Obchodzi?

Hans Asperger w swojej pierwszej opublikowanej pracy opisującej osobowość autystyczną napisał: Pozytywne i negatywne cechy tego chłopca to dwa naturalnie niezbędne i związane ze sobą aspekty jednej, prawdziwie homogenicznie ukształtowanej osobowości. Możemy to też przedstawić następująco: trudności tego chłopca z samym sobą i w relacjach ze światem to cena, jaką musi płacić za swe szczególne talenty.

Hobby może zarówno przeszkadzać w kontaktach towarzyskich, jak i je ułatwiać. Przydaje się ono w procesie edukacji w szkole, podczas terapii psychologicznych i może stać się podstawą kariery zawodowej. Rozważając atrybuty związane ze szczególnymi zainteresowaniami należy zauważyć korzyści, jakie przynoszą one nie tylko osobie z zespołem Aspergera ale także całemu społeczeństwu.

Hans Asperger napisał: Wydaje się, że sukces w nauce lub sztuce wymaga odrobiny autyzmu. Czynnikiem niezbędnym do osiągnięcia sukcesu może być umiejętność odwrócenia się od świata codzienności, od tego, co praktyczne; umiejętność ponownego przemyślenia tematu z oryginalnością pozwalającą wytyczyć nowe drogi i wszystkimi umiejętnościami ukierunkowanymi na jedną specjalność.

Każde społeczeństwo i kultura różnie postrzega szczególne zainteresowania. Czasami są one uważane za objaw wskazujący, że osoba potrzebuje leczenia psychiatrycznego, a innym razem są chwalone w programach telewizyjnych.

autor: Tony Attwood

źródło: Zespół Aspergera … Harmonia Universalis, Gdańsk 2013