Nieustająca potrzeba
Doskonalenia
To mnie utrzymuje na powierzchni codzienności.
Kiedyś napisałam „wspinam się na szczyty moich możliwości… przepływam oceany łez. Uśmiecham się do siebie…
Do życia potrzebuje przede wszystkim codziennej automotywacji.
Swoich afirmacji, które słyszę w głowie.
Żyję w ciągłym procesie doskonalenia.
Wchodzę w coś głęboko.
Gdy okazuje się , że nie spełnia to moich oczekiwań czuję rozczarowanie.
Gdy przerobię, przepracuję i okazuje się że wiem więcej i oczekiwałam znaleźć coś niezwykłego – czuję znudzenie.
Wychodzę z tego, rzucam.
Choćbym była tak bardzo bliska sukcesu.
To nie jest to czego szukałam.
Cała moja praca przepada w przepaść.
I czuję, że zawiodłam innych.
Obiecując, że tym razem dokończę.
Jednak inaczej nie potrafię.
Nie potrafię zaakceptować bylejakości.
Oczekując od siebie coraz więcej.
Wybaczcie inaczej nie potrafię.
Potrzebuję czuć, że to co robię jest na wysokim poziomie świadomości.
Im więcej wiem.
Tym bardziej czuję się niedoskonała.
I tym bardziej to powoduje u mnie frustrację, że to jeszcze nie to.
Kiedy to poczucie niedoskonałości w końcu utracę ?
Jestem dla siebie tak bardzo zimna
i surowa, wymagająca.
Wiem, że na tym tracę.
AspieZaklinaczka
Sylwia Niemowna-Baginska
