„Mniej więcej w połowie szkoły podstawowej dzieci z zespołem Aspergera mogą mieć prawdziwych przyjaciół, mają jednak skłonność do dominacji oraz zbyt sztywne poglądy na temat przyjaźni. Mogą one nadużywać gościnności innych. Wśród ich rówieśników jednak zdarzają się osoby – w naturalny sposób miłe, wyrozumiałe i matkujące – którym dzieci z ZA wydają się interesujące i które tolerują ich zachowania, stając się ich przyjaciółmi na wiele lat.
Niekiedy dziecko z zespołem Aspergera nawiązuje przyjaźń nie z typowym współczującym dzieckiem, lecz z podobnym sobie, wyizolowanym społecznie, dzielącym te same zainteresowania, choć niekoniecznie diagnozę. Taka przyjaźń może być funkcjonalna i praktyczna, polegać na wymianie przedmiotów i wiedzy z zakresu wspólnych zainteresowań i objąć więcej niż dwie osoby: małą grupkę umysłowo podobnych do siebie dzieci o zbliżonym poziomie kompetencji społecznych i popularności […]
Zainteresowanie światem
Małe dzieci z zespołem Aspergera, w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym, mogą nie być zainteresowane działaniami swoich rówieśników ani zawieraniem przyjaźni. Zazwyczaj bardziej chcą zrozumieć świat fizyczny niż społeczny, na przedszkolne podwórko wychodzą po to by zbadać, jak wygląda system rynien lub kanalizacji budynku, poszukać jakichś owadów czy płazów albo przyglądać się rozmaitym kształtom chmur. Społeczne działania swoich rówieśników postrzegają jako nudne, kierowane niezrozumiałymi zasadami społecznymi.
Dziecko z ZA jest zadowolone ze swojej samotności, może jednak mieć motywację do tego, by kontaktować się z dorosłymi, którzy potrafią odpowiedzieć na jego pytania, wykraczające poza wiedzę rówieśników, albo chcieć uciec z głośnego chaotycznego boiska szkolnego do ciszy biblioteki, w której mogą czytać o wulkanach, meteorologii i systemach transportu”. – Tony Attwood.
źródło: T. Attwood: „Zespół Aspergera: Kompletny przewodnik, Harmonia Uniwersalis, Gdańsk 2013
