SANYO DIGITAL CAMERA
moje foto

Według literatury afazja/dysfazja są to specyficzne zaburzenia rozwojowe, w których zdolność dziecka do ekspresyjnego posługiwania się mową jest znacznie poniżej poziomu typowego dla jego wieku umysłowego. Rozumienie mowy jest prawidłowe, chociaż w wielu przypadkach występują trudności w rozumieniu dłuższych i złożonych zdań. Zaburzenia kształtowania języka i trudności w posługiwaniu się mową obecne są od okresu niemowlęcego, bez poprzedzającego etapu prawidłowego posługiwania się językiem. Zaznacza się jednak, że w wielu przypadkach rozwój mowy w stadium prewerbalnym może przebiegać prawidłowo, jednak nawet po okresie prawidłowego posługiwania się kilkoma pojedynczymi słowami może dojść do zaniku tej umiejętności lub braku dalszego postępu w rozwoju ekspresji mowy.

Według krytereriów klasyfikacji ICD – 10 nieobecność słów (lub dźwięków zbliżonych do słów) w wieku 2 lat oraz trudności w budowaniu prostych fraz składających się z dwu słów w wieku 3 lat stanowią oznakę zaburzeń w rozwoju ekspresji mowy. Deficyty występujące w afazji/dysfazji rozwojowej typu ekspresyjnego są bardzo złożone i dotyczą poszczególnych aspektów języka: fonologii, gramatyki, syntaktyki oraz aspektu pragmatycznego. Na profil zaburzeń składa się:

  • Trudności artykulacyjne
  • Trudności w zapamiętywaniu wzorca ruchowego wyrazu
  • Zaburzenia nominacji – ograniczenie do kilku prostych słów
  • Agramatyzmy – dzieci stosują nieprawidłowe końcówki fleksyjne rzeczowników i czasowników
  • Zaburzenia składni
  • Zaburzeniom mowy mogą towarzyszyć deficyty w sferze motorycznej: słaba koordynacja ruchowa, niezręczność i niezgrabność ruchów, często również zaburzenia orientacji wzrokowo – przestrzennej oraz leworęczność.
  • Deficyty w zakresie ekspresji werbalnej kontrastują z dobrym rozumieniem mowy. Dzieci poprawnie wskazują wymieniane przedmioty, wykonują polecenia, reagują adekwatnie na wypowiedzi otoczenia. Mogą mieć wybiórcze trudności z rozumieniem metaforycznego znaczenia słów występujących w związkach frazeologicznych (np. głowa państwa, zęby grzebienia) oraz wypowiedzi zawierających złożone konstrukcje logiczno – gramatyczne. Niedoskonałości w zakresie tworzenia wypowiedzi werbalnych kompensują sprawnym posługiwaniem się sygnałami niewerbalnymi (uśmiech, gest, mimika) (B. Daniluk)

Jedynie ostatnie zdanie może wykluczyć autyzm. Jednak afazja/dysfazja jest bardzo złożona. Rozróżniamy wiele jej typów i podziałów. Podobnie jak w autyzmie nie znana jest przyczyna występowania afazji choć badacze zwracają uwagę na podłoże genetyczne, rozwojowe oraz zmiany w budowie mózgu. Jednak brak jest dostatecznych dowodów na potwierdzenie tych teorii.

źródło:Beata Daniluk Specyficzne zaburzenia językowe u dzieci – Neuropsychologia kliniczna dziecka, redakcj naukowa A.R. Borkowska, Ł. Domańska, PWN, Warszawa 2006

Reklamy