Kobiety, dziewczynki w spektrum traktują swoje życie jak misję.
Naprawiania świata. Łagodzenia obyczajów.
Są takimi dyplomatami, które chcą aby ludzie byli dla siebie lepsi.
Obserwują z boku, z zaciekawieniem.
Z niedowierzaniem, ze zdziwieniem.
Wchodzą w konflikty których nie są źródłem.
Tylko dlatego, że chcą zrobić coś dobrego.
Wygląda to tak jakbyśmy przypadkowo otworzyły puszkę Pandory.
I chciały to wszystko potem posprzątać. Pozbierać. Poukładać.
Pogodzić…
Ludzi. Świat. Relacje.
To takie piękne i wzniosłe.
A często kończy się wykluczeniem.
Potępieniem.
Jesteśmy proaktywne – a ludzie starają się nam udowodnić że robimy coś złego. Wchodząc w szczegóły. Angażując się.
Ludzie lubią zostawiać na potem nierozwiązane trudności. Nie chcą rozwiązań które wymagają podniesienia swojej poprzeczki.
I pojawia się nagle kobieta w spektrum, która chce czegoś więcej.
I robi się z niej męczennice.
Niechcianą, problematyczną.
Tak właśnie odwraca się uwagę od zaniedbań całego świata.
Robiąc z jednostek ofiary.
Jakbyśmy musiały palić się na stosie za te wszystkie nieudolności ludzkie, których ludziom nie wytykamy.
Z szacunku do ludzi nie zwracamy im uwagi. Tylko dajemy przykład do naśladowania.
I za to jesteśmy karane.
Za to, że chcemy żeby już wszystko było dobrze.
Ludzie i ich relacje.
AspieZaklinaczka
Sylwia Niemowna-Baginska 💓
