Scenariusz zajęć
| UCZESTNICY | Sześciolatki, uczniowie klas I–III szkoły podstawowej. |
| CELE OGÓLNE | Wprowadzenie tematu niepełnosprawności, rozwój akceptacji dla odmienności, modelowanie postaw prospołecznych, rozwój empatii, |
| POTRZEBNE MATERIAŁY | Plansze z Drużyną Bohaterów, pudełko z różnymi zabawkami (klocki, piłki, lalki, samochodziki, książeczki, puzzle), owoce lub inne produkty, których smak można rozpoznać z zamkniętymi oczami, szarfy lub chustki do zasłonięcia oczu. |
| CZAS TRWANIA | 20–25 minut |
| LICZBA UCZESTNIKÓW | Zespół klasowy |
Odrzucenie społeczne to poważny problem, który występuje powszechnie i może prowadzić do silnego kryzysu psychicznego. Należy zauważyć, że doświadczają go nie tylko osoby niepełnosprawne ale również neurotypowe. Nie wynika jedynie z cech fizycznych i psychicznych ale również ekonomicznych i kulturowych. Integracja w rozumieniu pedagogiki specjalnej oznacza skomplikowany proces włączania narażonych na odrzucenie osób w zwykłe formy życia szkolnego i społecznego.
Przedstawiony scenariusz zajęć ma na celu wprowadzenie tematyki niepełnosprawności. W czasie zajęć dzieci będą rozwijały kompetencje związane z empatią oraz dowiedzą się, na czym polega akceptacja społeczna.
Wprowadzenie
Prowadzący zaprasza dzieci i pyta, czy wiedzą, co znaczy słowo: niepełnosprawność. Ważne jest, by zebrać wszystkie skojarzenia dzieci, uznać je i wytłumaczyć, jeśli nie są adekwatne. Zadaniem prowadzącego jest wyjaśnienie grupie, że osoba z niepełnosprawnością to osoba, która może mieć kłopoty z:
- poruszaniem się,
- samodzielnością,
- wzrokiem,
- słuchem,
- mową,
- rozumieniem sytuacji.
Drużyna Bohaterów
Prowadzący pokazuje dzieciom plansze z obrazkami, na których widoczne są dzieci z niepełnosprawnościami. Opowiada, że Drużyna Bohaterów to dzieci, które mają różne trudności, ale robią wszystko, by móc spędzać czas z innymi.
Następnie nauczyciel pyta dzieci: Czy widzicie na obrazkach, jakie kłopoty mają te dzieci? Pokazuje wózki inwalidzkie, protezy, które zastępują ręce lub nogi, kule. Ważne, by opowiedzieć o tym, że te sprzęty pomagają dzieciom bawić się z innymi, chodzić do szkoły, korzystać ze wszystkiego na równi.
Następnie prowadzący pokazuje dzieciom kolejno obrazki, kładzie na środek pudełko z zabawkami i pyta:
- W co się można pobawić z Alą?
- Maniek ma taką rączkę, jak robocik. Myślicie, że dałby radę układać klocki?
- Olek jest niewidomy. Nie zobaczy, co robicie, ale może mamy na to jakiś sposób?
- Tomek i Julka jeżdżą na wózkach. Co byśmy mogli im zaproponować do zabawy?
- Karol ma nogę robocika. Potrafi biegać, skakać, ale może się szybciej męczyć. W co się z nim pobawić?
Gdy uczestnicy odpowiedzą na pytania, można zapytać jeszcze, czy znają dzieci, które nie mówią albo nie rozumieją, co się dzieje wokół nich. Jak można się z nimi pobawić?
Mimo Wszystko Potrafisz
Zabawa polega na tym, by dzieci próbowały różnych czynności z ograniczeniami. Na przykład:
- rozpoznawanie smaków z zamkniętymi oczami,
- podawanie sobie piłki jedną ręką,
- spacer przez salę z zasłoniętymi oczami,
- rozpoznanie przedmiotu, tylko go dotykając,
- poproszenie kolegi o to, by się przesiadł bez użycia słów.
Ważne jest, by nauczyciel powtarzał dzieciom, że nawet gdy mają kłopot, potrafią zrobić różne rzeczy.
Zakończenie
Prowadzący dziękuje dzieciom za wspólną zabawę, podkreślając, że dzięki ich otwartości ktoś, kto ma kłopot i jest mniej sprawny, mógłby być z nimi w grupie, bawić się i uczyć. Ważne jest, by pokazać, że niepełnosprawność nie jest niczyją winą i warto wesprzeć kolegę, który ma trudności.
autor: Natalia Perek
źródło: Pedagog w Klasie … Wiedza i Praktyka, Warszawa 2023
autyzmwszkole.com 