Nerwica natręctw zaliczana jest do zaburzeń obsesyjno – kompulsyjnych i może pojawić się w każdym wieku. Chorobie tej towarzyszy występowanie natrętnych myśli, a także wykonywanie określonych czynności, które utrudniają normalne funkcjonowanie w życiu codziennym. Temu wszystkiemu towarzyszy lęk i niepokój. Nerwica natręctw dotyka dużą część naszego społeczeństwa.
Nerwica natręctw w dużym stopniu utrudnia normalne funkcjonowanie pacjenta. Dotyczy to zarówno dzieci jak i osób dorosłych. Pojawiają się obsesyjne myśli bądź przymus wykonywania określonych czynności. Pojawiają się one mimowolnie i nie jesteśmy w stanie ich wyprzeć. Myślenie w sposób racjonalny nie jest możliwe. Wśród najczęściej spotykanych natrętnych myśli u pacjentów znajdują się te mówiące o:
- konieczności ładnego, schludnego wyglądu,
- niebezpieczeństwach związanych ze spotkaniem konkretnej osoby, zachowaniu nadmiernej czystości (ciągłe sprzątanie, odkurzanie, wycieranie mebli),
- zgubieniu jakiegoś przedmiotu np. torebki, portfela, dokumentów,
- konieczność ciągłego mycia rąk.
Jest to kwestia indywidualna każdego pacjenta. Początkowo może on próbować ukryć swoje natręctwa, z czasem jednak nie jest w stanie nad nimi zapanować i zauważalne są one dla rodziny oraz znajomych.
Czynności powtarzane przez pacjenta z nerwicą natręctw są zbędne ale musi on je wykonać. Czuje w związku z tym przymus. Wielu pacjentów dotkniętych nerwicą natręctw cały czas kontroluje swój stan zdrowia np. sprawdza tętno, oddech, ciśnienie. Natręctwa mogą przybierać także formę absurdu, m. in. w sytuacji, gdy pacjent np. liczy zapałki w pudełku, wraca się kilkanaście razy do domu by sprawdzić czy zakręcił kran, powtarza kilka razy wcześniej przeczytany tekst, bądź wielokrotnie poprawia wcześniej ustawioną książkę na półce.
Leczenie
Obsesje oraz kompulsje pojawiają się najczęściej okresowo, po czym ustępują (mają różne nasilenie). Pacjenci z nerwicą natręctw zawsze wymagają leczenia. Stosuje się nie tylko farmakoterapię, ale także psychoterapię (indywidualną oraz grupową). Bardzo ważną kwestią jest wsparcie rodziny oraz bliskich. W wielu przypadkach wymaga to ogromnego zrozumienia i cierpliwości.
źródło: psychiatria.pl
