Anton Semenov

„Asperger opisał podgrupę dzieci z tendencją do problemów z zachowaniem, przez które bywały usuwane ze szkoły. Był to jeden z głównych powodów, dla których mali pacjenci później diagnozowani jako mający autystyczne zaburzenia osobowości byli kierowani do jego kliniki w Wiedniu. Niekiedy najmłodsi z zespołem Aspergera postrzegają siebie bardziej jako dorosłych niż dzieci. W klasie szkolnej mogą one zachowywać się jak asystenci nauczyciela, poprawiając i dyscyplinując innych. W sytuacji konfliktu rzadziej zwracają się do dorosłego o rozstrzygnięci e sporu i są skłonne brać sprawy w swoje ręce. Dzieci takie uczą się też, że akty agresji mogą odsunąć od nich rówieśników, zapewniając im tym samym niczym niezakłócone odosobnienie i spokój. Konflikty i konfrontacje z dorosłymi są trudniejsze z powodu braku uległości, negatywnego nastawienia i trudności w postrzeganiu różnicy w statusie społecznym bądź hierarchii, w wyniku czego dzieci te nie szanują autorytetów ani dojrzałości (Attwood, 2013) […]

Problemy

Dziecko z zespołem Aspergera często ma problemy z opanowaniem sztuki negocjacji i kompromisu, może nie wiedzieć, kiedy należy się wycofać i przeprosić. Nie zaakceptuje konkretnej reguły obowiązującej w szkole, jeśli wyda mu się nielogiczna, i dla zasady będzie dowodziło swoich racji bądź prowadziło spór. To może prowadzić do nawarstwiania się konfliktów z nauczycielami i władzami szkoły.

Integracja

Jak wiemy, dziecko z zespołem Aspergera ma trudności z integracją z rówieśnikami. Jeśli dodatkowo przewyższa ich pod względem intelektualnym, problemy te mogą być jeszcze większe. Dzieci o wyjątkowo wysokim ilorazie inteligencji kompensują to poprzez arogancję i egocentryzm, mają też znaczne problemy z przyznaniem się do błędu. Mogą być nadwrażliwe na krytykę, same są jednak nadmiernie krytyczne wobec innych, w tym nauczycieli, rodziców i innych autorytetów. Szkoła lub rodzice mogą się zwrócić o specjalistyczną pomoc ze względu na postawę i zachowania takich dzieci, co w efekcie może doprowadzić do zdiagnozowania u nich zespołu Aspergera. Zwrócenie się do specjalisty behawioralnego to pierwszy krok na drodze do zdiagnozowania ZA” (Attwood, 2013).

źródło: Tony Attwood: „Poradnik Zespół Aspergera…”, Harmonia Universalis, Gdańsk 2013

Reklamy