Środa, 13.04.2016

Stasiek niespodziewanie został zaproszony na urodziny do swojego kolegi z klasy. Od rana z J. biegaliśmy po galeriach za prezentem i konsultowaliśmy nasze wybory telefonicznie ze Staśkiem, który oczywiście jak zwykle w zakupach nie uczestniczył – bo nie!

Słuchawki do komputera – nie! – Już ma! Koszulkę z Messim – nie! – Tylko nie ciuchy! To może piłkę nożną, przecież gra – nie! – Już ma!…

Po dłuższej przerwie dzwoni i oznajmia – Kupcie karabin Nerf, tak mi się przypomniało, że lubi strzelać. Uf! Szybko do zabawkowego i na kawę bo J. już nogi do… wchodzą i pić się chce.

Wystroiłam Staśka w koszulę, której nie chciał – ale jakoś w miarę szybko dał się przekonać. Zapakowaliśmy prezent i poszedł. (3 klatki dalej). – Masz wrócić o 18:00. – Okej, okej.

19:00 – dzwonię do mamy solenizanta. – Wygoń Staśka, bo będzie do rana u was siedział.  -Nie mogę, szkoda mi go bo poszarpał się z Tymonem, chcieliśmy ich pogodzić to obraził się na nas wszystkich, potem jakoś pogodzili się, później przestał się dąsać –  przeszło mu i teraz dobrze się bawi z niedobitkami. Torta nie zjadł, pizzy też nie ruszył, nie wiem co mu dać, żeby nie był głodny. – Spokojnie, nic mu nie dawaj rzadko kiedy je coś u kogoś – taki już z niego dziwoląg. Nie będę przecież kobiecie tłumaczyć, że jeśli tort to tylko biały z bitą śmietaną i tylko krem z górnej warstwy – bo dolna już go obrzydza po zjedzeniu górnej. A jeśli pizza to tylko Margeritta, i tylko z jednej „właściwej” pizzerni – chodzi, żeby sera praktycznie w niej nie było – a nawet jeśli trochę się znajdzie – to tylko J. może ją usunąć widelcem – wtedy może zje „goły”placek – oczywiście bez  śladowych ilości suszonych ziół, bo jeśli takie są –  wtedy chce mu się „rzygać” – jak twierdzi. I pomyśleć, że to jego starszy brat jest diagnozowany. Stasiek uchodzi za neurotypowego – jak na razie…