Mówi się o przeciążeniach na poziomie „niskiego samopoczucia”. Ale nikt nie skupia się na autystycznym High…
I jak potem „spadamy z góry”.
To świetne uczucie. Jesteś na wyżynach. Oddychasz. Jesteś na 100 procent sobą. Twoje wibracje są bardzo wysokie. Całe ciało kołysze się i wibruje w rytmie twojej wewnętrznej muzyki.
To może trwać kilka dni. To może być ten specjalny czas kiedy „szykujesz” się tam aby być. Tu i teraz.
Chłoniesz całym ciałem i umysłem wszystko co Cię otacza. Ludzi, przyrodę, pogodę.
Słowa, myśli, emocje wirują w Twojej głowie.
Jesteś taka/taki piękna/piękny w swojej ekspresji.
Potrafisz nazwać to wszystko genialnie.
Jesteś pewny/pewna siebie w tej przestrzeni.
I nagle to wszystko opada. Przestajesz trwać w tej chwili. Coś się kończy.
A Ty nie potrafisz wyhamować.
Twoje ciało przebodźcowane mdleje.
Tracisz głęboki oddech.
Masz kaca jak po alkoholu.
Często ból głowy.
Infekcję.
Jakbyś miała alergie na codzienność.
Gdyż chcesz być ciągle wysoko”.
Z pamiętnika
AspieZaklinaczka
