Kobiety „diagnostyczne betony „… zdarzają się całkiem często.

Tak dziś opiszę zagadnienie przebiegu terapii, diagnostyki młodych i nie tylko młodych kobiet w spektrum. Jak są traktowane w gabinetach diagnostycznych i jak są przedmiotem wątpliwości i podejrzliwości.

Zwykle gdy trafimy na kobietę która przeprowadza diagnozę to jesteśmy gorzej traktowane niż mężczyźni.
Gdyż faceci są po prostu lepiej traktowani przez pryzmat stereotypów.
I od razu przestawiają jakiś obraz spektrum.
A my kobiety musimy się tłumaczyć.

Czemu tak jest, że kobieta może być tak bardzo negatywnie nastawiona do potencjalnej kobiety w spektrum?

Dlaczego powoduje niepokój, poczucie wstydu. Zamiast dawać poczucie bezpieczeństwa, dobrej atmosfery, przestrzeni do wymiany informacji.
Sprzężenia zwrotnego które nie będzie oceniające tylko wspierające.

Dlaczego tak się dzieje, że gdy spotykam kobiety w spektrum one dzielą się właśnie takimi złymi doświadczeniami, że ktoś je wykluczył .

Nawet ze spektrum… co jest fatalne gdyż zwykle wykluczenie jest wszechobecne w otoczeniu kobiety.
Więc niech chociaż kobiety diagnostki będą „niewykluczające” – niech dadzą po prostu przestrzeń tym odtrąconym młodym i starym i w każdym wieku kobietom.

Do mnie przychodzą właśnie takie odrzucone piękne kobiety w spektrum.
W które się wątpi w każdej dziedzinie.

Dlatego trzeba wpływać na diagnostów.
Niech zaczną czuć empatię do ludzi którzy do nich przychodzą.
Bez tego nie da się otworzyć na człowieka w spektrum.

I zapamiętajcie sobie… nie jesteśmy case study… jesteśmy żywymi organizmami.

I na miłość „autystyczną”… kobiety w spektrum nie wykluczajcie innych kobiet w spektrum.

Sylwia Niemowna-Baginska
AspieZaklinaczka 💓