20150516_121926
foto Piotrka

Poniższy materiał pochodzi z konferencji, która odbyła się w 2013. Badania przeprowadzone są w ramach Programu Rządowego „Wczesna, wielospecjalistyczna, kompleksowa i ciągła pomoc dziecku zagrożonemu niepełnosprawnością lub niepełnosprawnemu oraz jego rodzinie”.

Często wspominam na tym blogu, że leczenie Piotrka (ASD) polegało m. in. na podawaniu Cerebrolizyny, Gammalonu i Gliatilinu – co w znacznym stopniu polepszyło jego funkcjonowanie i wyeliminowało zaburzenia/zachowania niepożądane (nadwrażliwoś, lęki, bezsenność, „rozproszenie”, otępiałość, „bezwładność języka” itp.). Myślałam, że jak o tym wspomnę, to rozpocznie się dyskusja rodziców jak szybko u nich zadziałała Cerebrolizyna czy Gammalon. Zakładałam, że grupa tych leków jest powszechnie stosowana. Niestety okazało się, że o Cerebrolizynie praktycznie nikt nie słyszał – tak samo jak o reszcie, inni mylili ten lek z jakimś preparatem homeopatycznym o podobnej nazwie, a przecież zaburzenia rozwojowe kwasami aminomasłowymi, choliną, czy peptydami zawartymi w Celebrolisin  –  leczy się od lat w gabinetach psychiatrycznych. (Okazało się, że nie we wszystkich) Neuropsychiatrzy, którzy je dawkują wiedzą ile można zmienić w życiu dziecka. Podejrzewam, że lek nie jest atrakcyjny dla przedstawicieli medycznych i firm farmaceutycznych działających na polskim rynku –  tak jak powszechnie reklamowane witaminy i trany –  Gammalon trzeba sprowadzać z np. Japonii a do tego potrzeba Neuropsychiatry z „uprawnianiami” natomiast Gliatilin, z tego co widzę, jest mało popularny (rzadko stosowany) – mało jest psychiatrów, którzy go dawkują – szkoda, bo dzięki niemu nadrobiliśmy wszystkie zaległości w szkole i wyeliminowaliśmy dziecięce lęki.

Obserwuję rozmowy na fb – rodziców załamanych nietypowymi zachowaniami dzieci, zachowaniami, które w przypadku mojego syna zostały zredukowane do minimum, inne zanikły bezpowrotnie w momencie rozpoczęcia i trwania takiej terapii. Tym rodzicom proponuje się tylko metody behawioralne i do tego te stare, które mało rokują. Większość nie wie, że trzeba iść do neuropsychiatry (Opisuję szczegółowo w postach: Farmakoterapia zaburzeń autystycznych 1,2,3.) Oczywiście daleka jestem od reklamowania czy promowania jakiś leków. Nie cierpię leków i tego w jaki sposób pasie się nimi rynek. Jednak irytuje mnie fakt, iż takiej terapii nie proponuje się dzieciom a tyle się mówi o zaburzeniach integracji sensorycznej i zaburzeniach funkcji wykonawczych… i dawno udowodniono że istnieje coś takiego jak „plastyczność mózgu”, która jest podstawą neurorehabilitacji. Dlaczego tak mało terapeutów wie o istnieniu celebrolizyny? Ja dowiedziałam się od neurologopedki, której pacjent zaczął mówić po niespełna miesiącu podawania. Moim celem było tylko znalezienie lekarza, który poda Piotrkowi Cerebrolisin. Miałam dużo szczęścia bo trafiłam na kogoś kompetentnego. Żałuję, tylko, że tak późno – w przypadku młodszych dzieci są lepsze efekty, jednak my nie narzekamy. Nie wiedziałam, że podziała również w innych sferach.

Uważam, że trzeba o tym mówić zwłaszcza w przypadku autyzmu. Poniżej przedstawiam wyniki badań z wykorzystaniem m. in. Cerebrolizyny zrobicie z nimi co chcecie, ważne żebyście wiedzieli:

„Leczenie dzieci z rozpoznaniem Autyzmu dziecięcego i padaczki

Cele badania wykonanego w Centrum Neuropsychiatrii „Neuromed”:

  1. Rozpoznanie Autyzmu dziecięcego – problemy diagnostyczne
  2. Leczenie autyzmu dziecięcego i współwystępujących zaburzeń

Ocena skuteczności monoterapii walproinianami i terapii skojarzonej walproinianami i celebroizyną.

  • Grupa badana:

27 dzieci

– wiek od 2 r. ż do 5 r. ż. (średnia wieku ok. 4 lata)

– 7 dziewczynek i 20 chłopców

  • Rozpoznanie:

– Autyzm wczesnodziecięcy F 84.0

– współwystępujaca Padaczka G 40.0

LECZENIE – farmakoterapia

Grupa I

– walproiniany i celebrolizyna – 11 dzieci (2 dziewczynki, 9 chłopców).

Grupa II

– walproiniany – 16 dzieci (5 dziewczynek i 11 chłopców)

Dawkowanie walproinianów:

– dawka indywidualna w zależności od skuteczności leczenia (redukcja napadów padaczkowych) – 30-50 mg/kg m. c.

– terapia monitorowana: minimalne stężenie leku w surowicy 60-80

Dawka cerebrolizyny

– 0,1 ml/kg m. c. co 2-3 dni

O zastosowaniu w leczeniu cerebrolizyny decydował głównie czynnik ekonomiczny

LECZENIE – inne

U wszystkich dzieci zastosowano równoczesne oddziaływania:

– psychologiczne (terapia indywidualna i grupowa – zajęciowa)

– pedagogiczne

– logopedyczne

Pomoc dla rodziny pacjentów

WYNIKI

Obserwacja 1,5 roku

– eeg w obu grupach dzieci – znaczną poprawę zapisu oraz ustąpienie napadów padaczkowych lub ich redukcja

– W obu grupach – wyraźna poprawa:

  • rozwoju mowy
  • funkcjonowania społecznego

W Grupie I (walproiniany i celebrolizyna)

– poprawa funkcji poznawczych (pamięci świeżej, koncentracji uwagi)

– redukcja zachowań stereotypowych

W obu grupach

– wyraźną różnicę w postępie rozwoju mowy a zwłaszcza rozumienia

W grupie I wyraźniejszy postęp mowy zwłaszcza rozumienia mowy.

WNIOSKI

W leczeniu Autyzmu dziecięcego ze współwystępującą padaczką należy stosować farmakoterapię (walproiniany) oraz kompleksową, wielospecjalistyczną terapię dziecka i szeroko rozumiane wsparcie jego rodziny.

Stosowanie w farmakoterapii cerebrolizyny zwiększa skuteczność leczenia zaburzeń mowy.

WNIOSKI KOŃCOWE

Tylko systematyczna,  wczesna i kompleksowa diagnoza psychiatryczna i neurologiczna dziecka z podejrzeniem Autyzmu dziecięcego oraz właściwa terapia może uchronić dziecko przed niepełnosprawnością

Cerebrolizyna jest lekiem skutecznym w leczeniu zaburzeń mowy, funkcji poznawczych, redukcji stereotypii

W związku z kosztami terapii cerebrolizyną należy rozważyć refundację leczenia preparatami stymulującymi oun (centralny układ nerwowy)” (H. Flisiak-Antonijczuk, 2013)”

„Celebrolisin jest zbalansowanym preparatem niskocząsteczkowych peptydów o właściwościach neurotroficznych. Peptydy są podobne lub identyczne do tych, które są wytwarzane endogennie u człowieka…”

źródło:

  • artykuł: (fragment) Halina Flisiak – Antonijczuk „Diagnostyka i leczenie całościowych zaburzeń rozwoju”
  • artykuł: (fragment) H. Flisiak – Antonijczuk i in. „Zespół Downa – strategie rozwoju” dostępne w całości na stronie powiat.swidnica.pl
Advertisements