starting_something_chaotic_by_laynard-d7xe08x

Diagnozowanie jest złożonym procesem, którego elementami są analizy wcześniejszych zdarzeń, wyników specjalistycznych wywiadów oraz testów ustnych i pisemnych, a także charakterystyka bieżących zachowań badanej osoby.

„Informacje te wymagają często uzupełnienia badaniami laboratoryjnymi, takimi jak badanie fal mózgowych (EEG), tomografia komputerowa (CT), rezonans magnetyczny (MRI) czy pozytonowa tomografia emisyjna (PET)

Opcjonalnie bierze się pod uwagę najnowsze wyniki badań niestandardowych. Obecnie w Niemczech funkcjonuje dobrze rozwinięta i niezawodna diagnostyka autyzmu dziecięcego; dzieci z zespołem Aspergera są jednak diagnozowane znacznie później, gdy ich deficyty w kontaktach społecznych stają się bardziej widoczne (McConachie, Couteur i Honey, 2005).

Diagnostyczne narzędzia badawcze i symptomy możliwe do zaobserwowania już we wczesnym dzieciństwie zostały dobrze przedstawione w pracy Autistische Storungen (Zaburzenia autystyczne; Poustka, Bolte, Feineis – Mathews i Schmotzer, 2004) […]

Niewiele jest jednak metod diagnozowania zaburzeń u dobrze funkcjonujących intelektualnie osób z autyzmem, np. osób z zespołem Aspergera (Kamp-Becker, Mattejat, Wolf-Ostermann i Remschmidt, 2005).

Zaburzenia…

Różnicowanie diagnostyczne powinno wykluczyć schizofrenię, schizoidalne zaburzenia osobowości, zaburzenia obsesyjno – kompulsywne, zespół Tourette’a lub upośledzenie niewerbalnego uczenia się. Szczególnie trudne jest odróżnienie zespołu Aspergera od zaburzenia schizoidalnego, ponieważ zgodnie z kryteriami diagnostycznymi ICD-10-diagnoza schizoidalnych zaburzeń osobowości wyklucza zespół Aspergera, ten jednak obejmuje schizoidalne zaburzenia osobowości wieku dziecięcego. Na tym polu wymagane jest więc dokładne wyjaśnienie i dalsze badania.

Jeśli chodzi o zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, to należy zauważyć, że niektórzy pacjenci z ZA spełniają kryteria diagnostyczne tego zaburzenia lub kryteria obsesyjnych zaburzeń osobowości. W większości przypadków zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych jest jednak możliwe wyraźne rozgraniczenie pomiędzy nimi, przy obsesyjnych zaburzeniach osobowości zaś okazuje się to znacznie trudniejsze (Remschmidt, 2000).

ZA a autyzm

Trudne jest także oddzielenie zespołu Aspergera od autyzmu właściwego osobom dobrze funkcjonującym intelektualnie. Określenia tego używa się w stosunku do osób, które wykazują symptomy dla autyzmu dziecięcego, a jednocześnie mają bardzo dobrze rozwinięte zdolności intelektualne. Nie zostało jeszcze ostatecznie wyjaśnione, czy zespół Aspergera należy wyraźnie oddzielić od autyzmu dziecięcego czy też mamy do czynienia z jego łagodniejszą formą. Przy jego opisie w kryteriach diagnostycznych Światowej Organizacji Zdrowia zapisano, że jest to zaburzenie z niepewną trafnością nozologiczną. Należy mieć nadzieję, że obecne i przyszłe projekty badawcze pozwolą odpowiedzieć na te pytania.

W praktyce

W praktyce klinicznej wskazane jest zapoznanie się z diagnozą ZA. Ze względu na brak wyraźnych fizycznych oznak zaburzenia ustalenie właściwej diagnozy następuje bowiem dość późno. Dopiero na „drugi rzut oka” można zauważyć charakterystyczne symptomy. Osoby dotknięte omawianym zaburzeniem wydają się „dziwne, osobliwe, drobiazgowe, bojaźliwe, nieśmiałe, niemiłe, niekoleżeńskie, egoistyczne, niegrzeczne, nieprzystępne, niewdzięczne, leniwe lub apatyczne” (Gerner). Ich specyficzne zachowania społeczne są przypisywane najróżniejszym przyczynom, najczęściej jednak „niewłaściwym” cechom charakteru.

Dlatego wiele osób z zespołem Aspergera często cierpi z powodu wykluczenia lub mobbingu, nierzadko nazywa się je dziwakami lub wprost wariatami. Wczesna i prawidłowa diagnoza może zatem oszczędzić im cierpień, a przede wszystkim umożliwić właściwą terapię. Wiele osób z ZA wymaga relatywnie niewielkiej pomocy. Najważniejsze jest jednak, by była to pomoc właściwa. Postawienie trafnej diagnozy ma także wpływ na stosunek rodziny i przyjaciół do osoby z zespołem Aspergera. Relacje te znacznie się poprawiają dzięki zmianie sposobu komunikowania się z nią, lepszemu zrozumieniu podłoża jej zachowań, a także poszerzeniu wiedzy na temat myślenia i rozumienia osób z autyzmem” (Preissmann, 2015).

źródło: Christine Preissmann: „Zespół Aspergera…”, GWP, Sopot 2015 

 

Advertisements