loneliness-1280x720 taringa.net
lonelines

Depresja dwubiegunowa” to termin naukowy. Kiedyś stan ten nazywano „zaburzeniami maniakalno – depresyjnymi” jednak nazwa ta okazała się niezgodna z zasadami politycznej poprawności.

„Niezależnie od nazwy, to prawdziwy horror. W porównaniu z tym schorzeniem reszta problemów to piknik (Kutscher, Glick, 2007). Gwałtowne zmiany nastroju osoby z depresją dwubiegunową bywają przerażające, dezorientujące, a często także niebezpieczne. Co gorsze, ludzie dotknieci depresją dwubiegunową są bardzo narażeni na wystąpienie u nich innych zaburzeń towarzyszących […]

Czym jest depresja dwubiegunowa?

Określenie „dwubiegunowa” odnosi się do gwałtownego przechodzenia między dwiema przeciwnościami: depresją (przygnębieniem) i manią (silnym entuzjazmem). Życie pacjenta jest naznaczone ekstremalnymi zachowaniami, choć występują w nim też krótsze lub dłuższe okresy relatywnej normalności.

Charakterystyczne objawy:

  • Epizody depresyjne odznaczające się uczuciami smutku, zgaszenia, przygnębienia i pustki; chorego nic nie interesuje i nie cieszy; pojawiają się zaburzenia apetytu i snu
  • Epizody maniakalne odznaczające się entuzjazmem. Chory zachowuje się w sposób niezorganizowany, górnolotny i oderwany od rzeczywistości, a także jest nadmiernie gadatliwy i działa jakby pod presją. Pomysły pacjenta są ze sobą luźno powiązane. U dorosłych typowe epizody maniakalne mogą powodować np. nagłą zmianę pracy czy niekontrolowany szał zakupów. Niczym huragan, gwałtowny napływ energii może pozostawić za sobą potężne zniszczenia i strach.
  • Niezwykle silna skłonność do irytacji, która jest typową formą zachowań maniakalnych u dzieci lub też może być objawem depresji.
  • Działania nakierowane na konkretne cele, często podejmowane kosztem innych potrzeb.
  • Słaba ocena sytuacji.
  • Ekstremalne napady złości mogące trwać godzinami. U starszych pacjentów takie cykle zachowań mogą być bardziej widoczne.
  • Niezwykła wrażliwość na bodźce.

Innymi objawami depresji dwubiegunowej mogą być:

  • niewielka potrzeba snu
  • bardzo silny apetyt na słodycze
  • paniczny strach przed śmiercią
  • bardzo wybujała seksualność
  • zachowania opozycyjne lub obsesje
  • halucynacje
  • skłonności samobójcze
  • nadużywanie szkodliwych substancji
  • nocne moczenie
  • silny lęk przed rozdzieleniem z opiekunem
  • przedwczesny rozwój w dzieciństwie

Zazwyczaj większość tych objawów pojawia się w środowisku domowym – zupełnie jakby rodzina nie miała dość zmartwień. Rodzice mogą być zaskoczeni słysząc, że w szkole ich dziecko to prawdziwy aniołek; z kolei nauczycielom trudno uwierzyć, że uczeń sprawia takie problemy w domu.

Depresja dwubiegunowa zazwyczaj po raz pierwszy pojawia się w późnym wieku nastoletnim bądź na początku dorosłego życia. Kiedyś uważano, że dotyczy głównie dorosłych, ale dziś coraz częściej diagnozuje się u dzieci. U dorosłych przerwy miedzy radykalnymi zmianami nastroju przeważnie trwają od kilku dni do kilku miesięcy. U dzieci zmiany te mogą następować niezwykle szybko – nawet kilka razy dziennie – a czasem wręcz równocześnie. Ponadto u dzieci stan maniakalny częściej charakteryzuje się poirytowaniem, a nie euforią […]

Depresja dwubiegunowa potrafi się świetnie maskować i często zostaje błędnie zdiagnozowana. Jak wiemy, różne zaburzenia mogą współwystępować lub nawzajem się zaogniać. Z depresją dwubiegunową, kojarzy się wiele schorzeń neuropsychiatrycznych, np. ADHD, zaburzenia zachowania czy skłonność do uzależnień” (Kutscher, Glick, 2007).

źródło: Martin L. Kutscher, Tony Attwood, Robert. Wolff: „Dzieci z zaburzeniami łączonymi…”, K. E. LIBER, Warszawa 2007

Reklamy