Afazja czuciowa – wskazówki do pracy z uczniem

Afazja to zaburzenie polegające na trudnościach w rozumieniu mowy albo wyrażaniu myśli – pomimo prawidłowej budowy oralno-motorycznej aparatu mowy – to z kolei przekłada się na problemy z pisaniem i z czytaniem…

„Generalnie można wyróżnić dwa zasadnicze rodzaje afazji:

  • afazję ruchową (motoryczną);
  • afazję czuciową (sensoryczną).

Istnieją inne sposoby kategoryzacji afazji, jednak pod kątem pragmatyki pracy nauczyciela nie ma to kluczowego znaczenia (Herzyk 1997, s. 87). […]

Afazja czuciowa

Zasadniczym zaburzeniem jest tu trudność w zaburzeniu mowy. W postaciach cięższych chwyta sens niektórych słów, ale nie rozumie znaczenia całego zdania. Może też występować całkowity brak rozumienia przekazu, jakby dziecko słuchało nie swojego ojczystego języka, lecz zupełnie mu nieznanego. Przy tym typie afazji dziecko – w odróżnienia od dziecka z afazją ruchową – na ogół nie zdaje sobie sprawy z błędów, które popełnia podczas mówienia.

Symptomy i trudności

  • gadatliwość – mowa niepoprawna, ale płynna i obfita, często trudna do opanowania (logorea);
  • zmiany sąsiednich głosek, opuszczanie, dodawanie i przestawianie ich (parafrazje głoskowe);
  • wtrącanie błędnych słów (parafrazje słowne);
  • Tworzenie niewłaściwych form gramatycznych (agramatyzmy);
  • mechaniczne powtarzanie bezsensownych odpowiedzi na pytania;
  • łączenie zgłosek w dziwaczne, pozbawione sensu neologizmy;
  • niezrozumiała mowa robiąca wrażenie obcego języka (tzw. afazja żargonowa);
  • trudności w zakresie powtarzania oraz pisma pod dyktando, przy zachowaniu pisma samodzielnego.

Objawy wtórne:

  • zaburzenia analizy i syntezy słuchowej;
  • zaburzenia zachowania;
  • zaburzenia emocjonalne – lęki, nadwrażliwość i nadmierna nieśmiałość;
  • nadpobudliwość ruchowa;
  • zaburzenia uwagi.

Wskazówki do pracy z uczniem

  • podczas mówienia do klasy utrzymanie z dzieckiem kontaktu wzrokowego;
  • wydawanie prostych poleceń, pozostawianie dziecku czasu na przetworzenie usłyszanego komunikatu;
  • upewnienie się, czy dziecko zrozumiało polecenie, w razie konieczności powtarzanie go;
  • zadawanie jasno sformułowanych pytań, wymagających jednoznacznej odpowiedzi;
  • przygotowanie dla dziecka notatek, które są konkretne i napisane prostym językiem, lub kserokopii z zaznaczonymi najważniejszymi treściami;
  • stosowanie podczas lekcji materiałów poglądowych – nowe wiadomości podawane tylko w formie werbalnej mogą być dla dziecka niezrozumiałe” (Słupek, 2018).

źródło: K. Słupek „Uczniowie ze specjalnymi potrzebami…”, HARMONIA, Gdańsk 2018

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Blog na WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑

%d blogerów lubi to: